เรื่อง ขลุ่ยไม้ไผ่ผู้แต่ง พจนา จันทรสันติสำนักพิมพ์ openbooksเลขมาตรฐานหนังสือ 9786167982076 เปลี่ยนโหมดปุบปับ ก็เลยต้องจูนกันหน่อยค่ะประมาณต้นเดือนหน้า เรากำลังจะมีกิจกรรมเกิดอยากจะอ่าน สิทธารถะ กับ book club วันศุกร์ตอนนี้ก็เลยพยายามเลือกหนังสือที่ปรับโหมดเข้าหาสิทธารถะทีละน้อยขลุ่ยไม้ไผ่ จึงถูกหยิบมาอ่านด้วยเหตุผลนี้ 🙂 ขลุ่ยไม้ไผ่ เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องไฮกุของญี่ปุ่นในช่วงต้น ผู้เขียนยกผลงานชื่อดัง จากกวีญี่ปุ่นหลากหลายบทมาเล่างานหลักๆ ที่ถูกยกตัวอย่างมากหน่อย คืองานของท่านบาโช (มัตสึโอะ บาโช) ในส่วนต่อของเล่ม จึงเป็นงานไฮกุของผู้เขียนเองโดยที่ระหว่างบทของไฮกุ จะมีบทบรรยายเหตุการณ์หรือสถานการณ์อันเป็นที่มาของไฮกุแต่ละบท อดแปลกใจตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเราจึงรู้สึกเฉยๆ กับเล่มนี้นั่งหาเหตุผลมาได้ว่ามันน่าจะเป็นเพราะคำอธิบายคั่นในแต่ละบทนี่แหละ เข้าใจว่าหนังสือเล่มนี้ถูกเขียนเอาไว้เมื่อนานมาแล้วมันเกิดขึ้นในยุคที่คนไทยยังไม่คุ้นเคยต่อไฮกุผู้เขียนจึงต้องใส่คำอธิบายเพื่อให้ผู้อ่านมือใหม่ได้เข้าใจรสสัมผัสของกวีแต่การแทรกคำอธิบายไปตลอดทั้งเล่มเช่นนี้ ก็ลดทอนความงดงามตามธรรมชาติของบทกวีเช่นกัน เราทุกคนอ่านบทกวี แล้วตีความต่างกันเฉกเช่นเดียวกันกับการมองดอกไม้ดอกหนึ่ง แล้วรู้สึกต่างกันซึ่งพอมีการตีความของผู้เขียนมาเป็นแนวทางและบางบทเราตีความออกมาไม่เหมือนกันทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนถูกขังอยู่ในกรอบ อ่านไม่สนุก ไฮกุได้สร้างภาพของเราขึ้นมาแล้วเรื่องเล่าของผู้เขียนได้สร้างภาพทับภาพนั้นทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นในใจเราหรือบางที หนังสือเล่มนี้อาจจะต้องเรียงลำดับเสียใหม่นำเรื่องเล่าขึ้นต้นนำมาก่อน แล้วปิดท้ายด้วยกวีไฮกุ? ด้วยวิธีเล่าแบบนี้ ทำให้ความชอบบทกวีของเรา กลายเป็นไม่ได้อยู่ที่บทกวีหากไปอยู่ที่เรื่องเล่าประกอบแทนเราชอบบทปลาช่อน ที่เรื่องเล่าไม่มากไป ไม่น้อยไปมันช่วยเสริมให้บทกวีดูน่ารักขึ้น 🙂 การเปลี่ยนจากคำอธิบายเป็นการบอกเล่าชั่วขณะที่บทกวีนั้นถือกำเนิดขึ้นมา ดีกว่ามากเพราะเราจะเข้าใจสถานการณ์แล้วเราาก็ตีจะความจากเรื่องราวนั้นผนวกกับใส่ประสบการณ์ส่วนตัวของเราลงไปร่วมด้วยทำความเข้าใจบทกวีผ่านมุมมองของเรา และก็มีบางบทที่เราไม่ชอบ อย่างเช่น บทที่เล่าถึงฤดูหนาว ตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ฉันรู้สึกได้ว่าฤดูหนาวได้มาถึงแล้ว มันดูเป็นประโยคที่ถูกตัดทอนแยกบรรทัด มากกว่าเป็นไฮกุเราว่าไฮกุน่าจะให้อารมณ์ได้มากกว่านี้น่าจะพูดถึงธรรมชาติ ที่เราอ่านแล้วรู้สึกถึงลมหนาวไม่ใช่พูดถึงลมหนาว แต่เราไม่รู้สึก ถึงแม้จะได้ไม่ได้ชอบหนังสือเล่มนี้มากมายแต่เราชอบ .. ที่มันทำให้เรากลับมานึกถึงบทกวี .. Read More →

เรื่อง Monochromatic Nightสีสุดท้ายของกลางคืนผู้แต่ง จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุทสำนักพิมพ์ P.S.เลขมาตรฐานหนังสือ 9786168166390 สีสุดท้ายของกลางคืน เป็นนวนิยายขนาดสั้นเรื่องราวความรักของ 1 หญิง 2 ชาย ที่ไม่ใช่รักสามเส้า ท่ามกลางความวิปริตผิดประหลาดเรามองเห็นความรักอันเป็นธรรมดาอยู่ตรงนั้นผู้เขียนคว้านลึกเข้าไปในหัวใจของตัวละคร เอาออกมาเล่า ความโหยหา .. การผลักไส .. ขั้วตรงข้ามที่ไล่ตามกันวนเป็นวงกลม ตัวตนที่ต้องการอิสระ เสรีกับตัวตนแห่งความถูกต้อง ชอบธรรมตามกรอบประเพณีต่างเรียกร้องพื้นที่ให้กับตนเองทำให้โลกของคนคนหนึ่งจำต้องแยกออกเป็นสองใบไม่มีคำตอบว่าโลกใบไหนคือความจริงไม่มีคำตอบว่าโลกใบไหนคือสิ่งที่ต้องการจริงๆ เป็นหนังสือที่อ่านแล้วรู้สึกเหนื่อยเรามักจะลืมหายใจในขณะที่อ่านมันแต่ขณะเดียวกันหนังสือเล่มนี้ก็มีฤทธิ์ในการเยียวยาบาดแผลทางใจ เราชอบวิธีเล่าเรื่องชอบการเริ่มเรื่องจากต้นไปจนถึงปลายแล้วเปลี่ยนผ่านจากปลายกลับมาสู่ตอนต้น .. ในอีกแง่มุมแต่ถึงแม้จะชอบวิธีเล่า แต่ก็ไม่ชอบตอนจบเท่าไรไม่ใช่ไม่ดี แต่แค่ไม่ได้ดั่งใจ คนบางคน แค่เยียวยาถูกอาการเขาก็จะแข็งแรง และสามารถเดินต่อไปได้เพียงลำพังคนเราก็เท่านั้น .. เพียงเยียวยากันและกันและบางครั้ง ผู้รักษาก็อาจเป็นผู้บาดเจ็บด้วย สีสุดท้ายของกลางคืน .. แท้จริงแล้วนั้น .. เป็นกลางคืนของใคร  

เรื่อง แดนดิไลออน ผู้แต่ง เออิจิ นาคาตะ ผู้แปล ฉัตรขวัญ อดิศัย สำนักพิมพ์ ฮัมมิงบุ๊คส์ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169373162 ชั่วขณะที่ละอองของดอกแดนดิไลออนล่องลอย จิตวิญญาณของเด็กน้อยก็ออกเดินทาง .. เราอยากบอกไว้ก่อนอย่างหนึ่งว่า หนังสือเล่มนี้ เป็นหนังสือที่สนุก และถ้าเราอ่านอย่างที่ไม่รู้อะไรเลย หนังสือเล่มนี้น่าจะสนุกมากขึ้นไปอีก ดังนั้น ถ้าคุณมีหนังสือเล่มนี้รออ่านอยู่ที่บ้าน หรือกำลังคิดจะซื้อมันมาอ่านในเร็ววัน อย่าเพิ่งอ่านรีวิวอันนี้เลย .. อ่านหนังสือจบ แล้วค่อยมาคุยกันดีกว่าค่ะ ^^ ส่วนใครที่ยังไม่คิดจะอ่านเร็วๆ นี้ หรืออยากรู้เรื่องราวคร่าวๆ ก่อนอ่าน ก็มาเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ล้อมวงเข้ามา เดี๋ยวเราจะป้ายยาให้ฟัง ;P แดนดิไลออน เป็นนวนิยายน้อยเล่มของเออิจิ นาคาตะ (นับรวมในทุกนามปากกา) งานถนัดของผู้เขียน น่าจะเป็นเรื่องสั้นมากกว่า โดยแต่ละนามปากกา จะมีเอกลักษณ์โดดเด่นที่แตกต่างกันออกไป สำหรับนามปากกา เออิจิ นาคาตะ นี้ เขาจะใช้สำหรับ เรื่องราวที่ค่อนข้างสว่างสดใสกว่านามปากกาอื่นๆ และเล่มนี้ก็เช่นกัน แดนดิไลออน เริ่มต้นเรื่องด้วยบรรยากาศของเมือง ที่เต็มไปด้วยละอองของดอกแดนดิไลออนที่ปลิวว่อนไปทั่ว ขณะที่ญี่ปุ่นเกิดเหตุการณ์ประหลาดนี้เอง ร่างของ คาบาตะ เรนจิ ที่ต่างวัยกัน Read More →

เรื่อง ปฏิบัติการสังหารแมรี่ ซู ผู้แต่ง อาดาจิ ฮิโรทากะ เขียนในนามปากกา โอตสึ อิจิ, นาคาตะ เออิจิ, ยามาชิโระ อาซาโกะ และ เอจิเซ็น มาทาโร ผู้แปล พรพิรุณ กิจสมเจตน์ สำนักพิมพ์ ฮัมมิงบุ๊คส์ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169244349 ยังคงอยู่กันที่ ผลงานรวมเรื่องสั้นของ โอตสึ อิจิ ค่ะ เล่มต่อมาที่เราหยิบมาอ่านเล่มนี้ คือ ปฏิบัติการสังหาร แมรี่ ซู ซึ่งประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้ง 7 เรื่อง แต่ละเรื่อง ถูกเขียนด้วยนามปากกาที่แตกต่างกันออกไป รสชาติในเล่มจึงค่อนข้างหลากหลาย ตั้งแต่สนุก ธรรมดา ไปจนถึงเหวอ เรื่องแรก บันทึกวานรที่รัก ถูกเขียนขึ้นจากนามปากกา โอตสึ อิจิ เล่มนี้ โอตสึ อิจิ ยังคงรักษาคุณสมบัติความเลยเถิด เปิดเรื่องขึ้นจากการที่เขาได้รับพัสดุจากทางบ้าน ที่นอกจากจะเป็นเสบียงปกติทั่วไปแล้ว ยังมีของพิเศษอีกอย่าง เป็นขวดหมึกดูต่างหน้าพ่อ โอตสึ อิจิ สามารถเล่าชีวิตคนเกือบทั้งชีวิต Read More →

เรื่อง หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน ผู้แต่ง ยามาชิโระ อาซาโกะ ผู้แปล พรพิรุณ กิจสมเจตน์ สำนักพิมพ์ ฮัมมิงบุ๊คส์ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169373124 หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน เป็นหนังสือที่ถูกเขียนผ่านนามปากกา ยามาชิโระ อาซาโกะ ซึ่งเป็นหนึ่งในนามปากกาของ โอตสึ อิจิ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะนามปากกาที่ต่างกัน หรือเพราะช่วงเวลาที่เปลี่ยนไป (หนังสือเล่มนี้ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาญี่ปุ่น ในปี 2018) ตัวละครต่างๆ ในเรื่องนี้โตขึ้นกว่าเล่มก่อนๆ ที่เราเคยอ่าน ตัวละครส่วนมากผ่านพ้นวัยรุ่นวัยเรียนมาแล้ว กำลังอยู่ในวัยทำงาน .. วัยสร้างครอบครัว หากสมองฉันไม่ได้ฟั่นเฟือน เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น 7 เรื่อง ที่ทุกเรื่องแอบซ่อนความแปลก ความผิดธรรมชาติ หรือลี้ลับหน่อยๆ แต่บอกได้เลยว่าไม่น่ากลัว ยกตัวอย่างเรื่องแรก นวนิยายแสนสั้นที่สุดของโลก เรื่องเล่าถึงสามีภรรยาธรรมดาๆ คู่หนึ่งในญี่ปุ่น แต่ที่ไม่ธรรมดาคือ วันหนึ่ง สามีก็เห็นเงาอะไรแวบๆ ตรงหางตา จากครั้งหนึ่ง แล้วก็มีอีกครั้งหนึ่ง จนในที่สุด เขาก็สังเกตได้ว่า นั่นมันเป็นร่างคนนี่นา เป็นชายวัยกลางคน ที่สวมเสื้อสูท นอกจากคุณสามีแล้ว คุณภรรยาก็เห็น คุณสามีนั้นกลัวมาก แต่คุณภรรยากลับเฉยๆ เฉยๆ Read More →

เรื่อง เราจะกลายเป็นความทรงจำในวันหนึ่ง ผู้เขียน เสี่ยวหลงป้าย จัดพิมพ์ ร้านหนังสือฟิลาเดลเฟีย เลขมาตรฐานหนังสือ 9786165869898 หนังสือเล่มสุดท้าย .. ในชีวิตของผู้เขียนซึ่งกลายเป็นความทรงจำ เมื่ออ่าน .. ความทรงจำที่เรามีต่อผู้เขียน คือความทรงจำที่ผู้เขียนมีต่อโลก เรื่องราวของความตาย และความโรแมนติก เป็นสมาชิกหลักของบรรดาเรื่องราวต่างๆ ในหนังสือเล่มนี้ เราจะกลายเป็นความทรงจำในวันหนึ่ง รวมจังหวะชีวิตสั้นๆ ของผู้คนหลากหลาย บ้างเป็นเพื่อน บ้างเป็นผู้คนรอบตัว บ้างผ่านพบเจอะเจอ หนึ่งเรื่องเล่า หนึ่งสถานการณ์ ผ่านมาและผ่านไป ด้วยใจที่มองใจ และถ่ายทอดมันออกมา 1 เรื่อง จบลงใน 1 – 2 หน้า จากเรื่องหนึ่ง และอีกเรื่องหนึ่ง ในฐานะของคนอ่าน เราจะกลายเป็นความทรงจำในวันหนึ่ง เป็นเพื่อนของวาระสุดท้ายในชีวิต เพื่อน .. ไม่ได้บอกให้เราปลดปลง ไม่ได้บอกให้เราทำใจ แค่อยู่ข้างๆ และเล่าเรื่องชีวิตให้ฟัง .. เล่าเรื่องธรรมดาของความตายให้ฟัง ไม่ได้ปลอบประโลม ไม่ได้เยียวยา ทุกสิ่งเป็นธรรมดา .. และเราเพียงแค่รับรู้ หนังสือเล่มนี้เป็นเพื่อนแบบนั้น Read More →

เรื่อง ไอโกะแปลว่าความรัก ผู้เขียน ไอโกะ สำนักพิมพ์ ผีเสื้อ เลขมาตรฐานหนังสือ 9789741405510 ในตอนเริ่มต้น เมื่ออ่านอย่างเผลอไผล เราจะถูกเนื้อเรื่องทำให้งง แม้ไม่เผลอก็งง .. ผู้เขียนลงวันที่ เดือน ท้ายบทสั้นๆ ที่จบลงทุกครั้ง แต่การเรียงลำดับของวันที่และเดือนนั้นกระโดดไปมา เรื่องที่เล่าก็กระโดดไปมา ในตอนที่เริ่มเล่า วันเวลาคล้ายจะเล่าถึงตอนที่ผู้เขียนเป็นเด็ก แต่อีกเดี๋ยว ก็คล้ายกับย้อนไปเล่าในวันที่แม่ของผู้เขียนยังเด็ก มีตัวละครชวนให้สับสน ว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับใครกันแน่ เหตุการณ์ไม่ได้ต่อเนื่องเป็นเรื่องเดียว แต่ก็พอจะเห็นเส้นเรื่องให้คาดเดา เมื่ออ่านต่อมาอีกหน่อย เราจึงเริ่มจับใจความได้ จำรายละเอียดและลักษณะที่ต่างกันของตัวละครทั้งสอง จำรายละเอียดและลักษณะที่ต่างกันของสังคมแวดล้อม แม้บางสิ่งบางอย่างจะแตกต่างกัน แต่อารมณ์และเหตุการณ์ที่หยิบมาเล่าในแต่ละบท กลับมีบางสิ่งบางอย่างสอดคล้อง กลมกลืน การอ่านบทสัมภาษณ์ของผู้เขียน ทำให้เราเข้าใจสิ่งที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อมากขึ้น เริ่มมองเห็นข้อความบางอย่างในเรื่องเล่าเหล่านั้น .. ครอบครัว ชีวิต ความรัก การระลึกถึง ฯลฯ ไอโกะแปลว่าความรัก มีภาษาที่ใช้เล่าเรื่องดี เป็นภาษาแบบที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก มีเอกลักษณ์ จุดเด่นของเรื่องน่าจะอยู่ตรงที่ภาษา และวิธีที่ผู้เขียนหยิบเรื่องราวของสองชีวิตมาเชื่อมโยงในแต่ละตอน ก่อนเริ่มต้นพลิกหน้าแรก เราอ่านคำโปรยปกหลัง .. และไม่เข้าใจว่าหนังสือเล่มนี้คืออะไร เมื่ออ่านจบ Read More →

เรื่อง ผมเรียกเขาว่าเน็กไท ผู้แต่ง มิเลนา มิชิโกะ ฟลาซาร์ ผู้แปล สิริยากร พุกกะเวส มาร์ควอร์ท สำนักพิมพ์ แมร์รี่โกราวด์ พับลิชชิ่ง เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169342441 ผมเรียกเขาว่าเน็กไท เป็นหนังสือเล่มบาง ที่ใช้เวลาอ่านนานกว่าจำนวนหน้าที่เห็น มันหนัก มันหน่วง ยิ่งอ่าน .. บทหลังๆ ก็ยิ่งหนักหน่วง ทับถม แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังอ่านต่อไป และต่อไป เป็นหนังสือที่เราอยากไปให้ถึงตอนจบ ทั้งที่ระหว่างทางมันช่างยากเย็น พล็อตของเรื่อง .. น้อยแต่มาก มากๆๆๆ ผู้เขียนจับตัวอย่างผู้คนในญี่ปุ่นจากสองช่วงวัย เป็นการสุ่มตัวอย่างจากคนล้มเหลว .. เมื่อมองผ่านกรอบสังคมญี่ปุ่น คนหนึ่งอยู่ในช่วงวัยเริ่มต้นของชีวิตวัยหนุ่ม .. เด็กหนุ่ม อายุ 20 ปี กับอีกคนหนึ่ง อยู่ในช่วงวัยสุดท้ายของการทำงาน .. ชายพนักงานเงินเดือน อายุ 50 ปีกว่า เรื่องมันเริ่มต้นตอนที่เด็กหนุ่มที่เป็นฮิกิโกะโมริ .. เด็กเก็บตัวที่ไม่กล้าออกจากบ้าน ตัดสินใจก้าวเท้าออกจากบ้านเป็นครั้งแรก หลังจากที่ไม่ได้ออกไปไหนมาเนิ่นนาน เขาสะเปะสะปะไปถึงสวนสาธารณะเป็นปลายทาง และนั่งมองผู้คนอยู่เงียบๆ Read More →

เรื่อง ยายฝากบอกว่าขอโทษ ผู้แต่ง เฟรียดริค บัคมัน ผู้แปล ปราชญ์ อัสนี สำนักพิมพ์ แมร์รี่โกราวด์ พับลิชชิ่ง เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169376316 เรื่องนี้ค่อนข้างเล่าเรื่องต่างออกไปจากสองเล่มที่เราอ่านไปก่อนหน้า (ชายชื่ออูเว, บริทท์มารีอยู่ตรงนี้) เพราะคาแรคเตอร์ของตัวละครหลัก 2 คน คนหนึ่งเป็นเด็ก อายุ 7 ขวบ และอีกคนเป็นยาย อายุ 77 ที่เต็มไปด้วยจินตนาการ ครอบครัวของเอลซ่าประกอบไปด้วยยาย ซึ่งอยู่ห้องหนึ่งในแฟลตเดียวกันกับเอลซ่า ส่วนเอลซ่าอยู่กับแม่ในอีกห้องหนึ่ง จากทั้งหมด 9 ห้องในอาคาร ทีแรกนั้น ครอบครัวของเธอก็มีพ่อ แม่ เธอ และยายตามปกติ จนกระทั่งวันหนึ่งที่แม่เลิกกับพ่อ และก็อีกวันหนึ่ง ที่แม่แต่งงานใหม่ และในตอนนี้ก็กำลังจะมีลูกคนใหม่ ยายของเอลซ่าผู้ซึ่งเต็มไปด้วยจินตนาการ จึงสร้างโลกใหม่ให้เด็ก 7 ขวบอย่างเธอ เป็นโลกที่เรียกว่าดินแดนเกือบตื่น ในโลกนั้นมีอาณาจักรต่างๆ แบ่งออกเป็น 6 อาณาจักร แต่ละอาณาจักร มีชื่อ มีเรื่องราว และมีความสำคัญแตกต่างกันออกไป และยายก็ค่อยๆ เล่าเรื่องของอาณาจักรเหล่านั้นให้เธอฟังในทุกๆ วัน เรื่องเล่าพวกนี้เองที่ทำให้เธอนอนหลับลงได้ Read More →

เรื่อง บริทท์มารีอยู่ตรงนี้ ผู้แต่ง เฟรียดริค บัคมัน ผู้แปล โสภณา เชาว์วิวัฒน์กุล สำนักพิมพ์ แมร์รี่โกราวด์ พับลิชชิ่ง เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169285571 ผู้เขียนเปิดเรื่องได้กวนอารมณ์พอๆ กับ อูเว เลยทีเดียว ถ้าอูเวคือมนุษย์ลุง บริทท์มารีก็คือมนุษย์ป้าตัวแสบ พูดเองเออเองเก่ง โมเมเก่ง แล้วก็ตื๊อสะบัดโลก ดื้อหัวชนฝา จากความทรงจำที่ผุดขึ้นมาระหว่างเล่าเรื่อง เธอคือภรรยาของเคนต์ เป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่บ้านที่กริบทุกกระเบียดนิ้ว และในวันนี้ เธอกำลังออกอาการตื๊อน้องเจ้าหน้าที่ที่สำนักจัดหางาน เรื่องบอกกับเราว่า .. สิ่งที่เป็นความทรงจำของบริทท์มารีตลอดมา ไม่ได้เป็นดังเช่นเดิมแล้ว และเธอต้องการงาน .. เพื่ออะไรบางอย่าง .. ข่าวการเสียชีวิตในบ้านของหญิงชรา ที่อาศัยอยู่ในบ้านเพียงลำพัง สร้างความหวาดวิตกให้เกิดขึ้นแก่บริทท์มารี สามีผู้นอกใจเธอเพิ่งจะหัวใจวาย เขาไม่ตาย แต่เธอไม่อาจยอมรับความจริง – ที่ถูกบังคับให้รู้ว่าเขานอกใจได้ นั้นเป็นสาเหตุที่เธอตัดสินใจเลือกที่จะอยู่ลำพัง จวบจนกระทั่งได้อ่านข่าวนั้นในหนังสือพิมพ์ เธอต้องหางานทำ ต้องมีชีวิตภายนอกบ้านบ้าง เพราะหากวันหนึ่งเธอหายไป พวกเขาจะต้องรับรู้ เธอจะต้องไม่ตายเพียงลำพัง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอฝันความฝันของสามี ทอดทิ้งความฝันของตัวเอง เธอมีชีวิตเพื่อสามี เพื่อลูกๆ ของเขา และเพื่อคนอื่นมาตลอดชีวิต Read More →