เรื่อง ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด
ผู้แต่ง โบตั๋น
สำนักพิมพ์ ชมรมเด็ก
ราคา 50 บาท

ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด เป็นหนังสืออีกเล่มที่อ่านแล้วชื่นใจค่ะ

บุญรอด เป็นเด็กหญิงตัวดำๆ ตาโตๆ จากบ้านไพศาลี
เธอเคยเป็นลูกศิษย์ของครูอรพิน
เมื่อโตขึ้น และมีวิถีชีวิตเป็นของตนเอง
เธอเข้าตัวจังหวัด หางานรับจ้างทำเหมือนๆ กับเด็กสาวจากต่างจังหวัดทั่วไป
บุญรอดถูกเอารัดเอาเปรียบเหยียบย่ำจากนายจ้างและเมียจนต้องหนีร้อนมาพึ่งเย็น
ที่บ้านครูอรพิน
ครูจ้างให้เธอช่วยดูแลหนูจี๊ด ลูกสาวคนเล็ก
และดูแลบ้านช่วงที่ครูไปสอนหนังสือที่โรงเรียน
บุญรอดอยู่กับครูอรพินเธอก็ขยัน แถมยังฉลาด เรียนรู้งานเร็ว เข้าใจอะไรง่าย
ไม่ว่าจะเป็นงานที่ครูสั่งเอาไว้ก่อนแล้ว หรืองานที่ครูไม่ได้สั่งก็ตาม

เมื่อทำงานกับครูอรพิน เธอดูแลบ้านให้ครู
และครูก็อบรมสั่งสอนบุญรอดเหมือนลูกหลาน
อบรมกริยามารยาทและการใช้ชีวิตให้ถูกทำนองคลองธรรม
สมกับที่ครูอรพินเป็นครูทั้งตัวและหัวใจ
บุญรอดได้อ่านหนังสือดีๆ ที่บ้านครู และได้เรียนต่อศึกษาผู้ใหญ่ภาคค่ำ

ในยุคสงครามเวียดนาม ทหารฝรั่งทะลักเข้ามาในประเทศมากๆ
สนามบินตาคลี (นครสวรรค์) เป็นอีกแห่งหนึ่งที่เป็นที่ชุมนุมของเหล่าทหารอเมริกัน
บุญรอดจึงขอลาครูอรพินไปทำงานเป็นลูกจ้างร้านอาหาร
และหัดเรียนภาษาอังกฤษควบคู่ไปด้วย
เธอช่วยเหลือครอบครัวของเธอเท่าที่จะช่วยได้ แต่ยังมิวายถูกบ่นจากแม่ว่ามันน้อยไป
แม่พูดอ้อมค้อมทำนองให้เธอขายบริการฝรั่งที่มีอยู่กลาดเกลื่อน
แม้เจ็บช้ำน้ำใจ แต่เธอก็ดำรงตนผ่านมาได้ด้วยดี

ในตอนนี้ บุญรอดรับภาระเลี้ยงดูส่งเสียให้น้องๆ ได้รับการศึกษาทุกคน
ทั้งคนแรก บุญสิน .. บุญรอดแนะนำแกมบังคับให้มาฝึกงานช่างเทคนิค
เพราะได้เงินเบี้ยเลี้ยงทันที ไม่ต้องรอเรียนจบ
น้องชายคนต่อมาคือบุญทำ บุญรอดก็ส่งเสียให้เรียนมัธยมจนจบ และหาอาชีพให้

รสนิยมอย่างหนึ่งของบุญรอด คือเธอชอบแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาด
ชนิดที่ว่า ถ้าคนไม่รู้จักมอง คงไม่วายประเมินว่าเธอเป็นเมียเช่าฝรั่งแน่ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อใครๆ ได้รู้ว่าบุญล้ำ พี่สาวของเธอก็ทำอาชีพชนิดนี้อยู่

ทำงานอยู่ที่ร้านอาหารของคุณป้อม บุญรอดก็เกิดไปเข้าตาโดนใจฝรั่งคนหนึ่ง
บ๊อบ หรือโรเบิร์ตคนนี้เป็นนายช่างซ่อมเครื่องบิน
โรเบิร์ตฝากท้องไว้ที่ร้านรสทิพย์ของคุณป้อมทุกมื้อ ทั้งอาหารและขนมสารพัดมื้อ
ในมื้อค่ำ เมื่อกินอาหารเสร็จ เขาก็นั่งอยู่ต่อจนปิดร้านทุกวัน
มีโอกาสได้คุยกับบุญรอดบ่อยๆ ยิ่งคุยก็ยิ่งชอบทัศนคติความคิดอ่านของกันและกัน

บุญรอดทำงานอยู่กับคุณป้อมกำลังเข้าที่ ก็เกิดเหตุทะเลาะกับนายจ้างเข้าในวันหนึ่ง
เธอจึงตัดสินใจเก็บข้าวของ รวมทั้งน้องชายอีกสองคนออกจากร้าน
ที่เป็นทั้งที่ทำงาน และที่ซุกหัวนอน
เธอออกมาเช่าห้องพักอยู่รวมกับน้องๆ และเริ่มต้นทำขนมปังส่งขาย
มีบุญทำ น้องชายคนรอง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยส่งขนมนอกเหนือเวลาเรียน
ในระหว่างนี้ ความสนิทสนมระหว่างเธอกับนายช่างบ๊อบก็มากขึ้นเรื่อยๆ
จนในที่สุด เธอก็ตัดสินใจอยู่กินกับฝรั่งแบบไม่มีพิธีรีตอง
ต่างจากเมียเช่าเพียงแค่ว่าคู่ของเธออยู่ด้วยกันเพราะความรัก ไม่ใช่เพราะเงิน

การมีสามีฝรั่ง ทำให้บุญรอดถูกมองไม่ต่างไปจากบรรดาเมียเช่ารอบตัว
ไม่เว้นแม้แต่แม่ของตัวเธอเอง ก็ยังเข้าใจว่าบุญรอดขายตัว
แถมยังต้องตกเป็นเบี้ยล่างของสามี ต้องทำงานงกๆ
ไม่ได้เป็นคุณนายสบายๆ เหมือนเมียเช่าคนอื่นๆ
ถึงจะเจ็บช้ำน้ำใจ แต่บุญรอดก็เฝ้าอดทน ทำเพื่อแม่ เพื่อน้อง และเพื่อหลานๆ
โดยไม่ย่อท้อ และ (ดูเหมือนจะ) ไม่แคร์สายตาใคร
แต่ลึกๆ ในใจของเธอ เธอต้องการการยอมรับนับถือจากคนรอบข้าง
มันคือความฝันลึกๆ ในใจ
และเธอกำลังก้าวเดินทีละก้าว ช้าๆ อย่างมั่นคง เพื่อไปให้ถึงฝันนั้น
โดยไม่ยอมย่อท้อต่อความยากลำบากใดๆ

อ่าน ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด ในวันนี้ แล้วตะหงิดๆ ถึงฟ้ากระจ่างดาว
เพิ่งสังเกตว่าครอบครัวของมีคณา และครอบครัวของบุญรอดมีส่วนคล้ายกันมาก
ครอบครัวยากจน แม่เอาใจลูกชาย กดขี่เอาเปรียบลูกสาว
บุญรอดต้องหนีมาพึ่งครู ในขณะที่มีคณาจากฟ้ากระจ่างดาวหนีมาอาศัยป้า
เราว่าที่ทั้งสองเรื่องนี้มีโครงเรื่องที่คล้ายกัน
เป็นเพราะวิถีชีวิตของคนไทยไม่เคยเปลี่ยน
วิถีชีวิตของคนไทยเป็นเช่นนี้มาเนิ่นนาน
ตั้งแต่ยุคสมัยของบุญรอด ปี พอศอสองพันห้าร้อยต้นๆ
จวบจนยุคสมัยของมีคณา เมื่อราวๆ สามสิบกว่าปีผ่านไป
และจวบจนยุคสมัยนี้ แนวคิดแบบนี้ก็ยังไม่เคยเปลี่ยน
ในพื้นที่ชนบทของประเทศเรา คงมีนิยายแนวนี้ผุดอยู่ในอีกหลายบ้าน หลายชีวิต
โครงเรื่องคล้ายคลึงกัน แตกต่างกันแต่เพียงรายละเอียด
ชีวิตของมีคณารันทดและมีสีสันกว่าบุญรอดต่อไปอีกมาก
แต่ชีวิตของบุญรอด ก็สร้างความอิ่มอกอิ่มใจให้คนอ่านได้ไม่แพ้กัน
และอีกหลายๆ ชีวิต คงไม่ได้โชคดีเหมือนในนิยาย

สุดท้าย ชีวิตของบุญรอด จบลงด้วยความสุข
สมกับความดี ความขยัน ความอดทนที่ทำมาทั้งหมด
อย่างที่บอกค่ะ เป็นหนังสือที่อ่านแล้วชื่นใจจริงๆ