เรื่อง ค่ำคืน คนเหงา เราและแมว ผู้แต่ง ดูเรียน สุเคงาวะ ผู้แปล ฉัตรขวัญ อดิศัย สำนักพิมพ์ บิบลิ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786168293140 เคยมีใครสักคนไหม .. บอกว่าเรากำลังอยู่ผิดที่ ที่ที่เราเคยวาดหวัง ที่ที่เราทำพลาด หลุดมือไป และที่นั้น ที่เราได้รับโอกาสอีกครั้ง .. ทว่าความใฝ่ฝันอันยาวนานนั้น มันเป็นความต้องการที่แท้จริงของเราจริงหรือ มันคือตัวตนของเราจริงหรือ ค่ำคืน คนเหงา เราและแมว บอกเล่าเรื่องราวในยุคฟองสบู่ เล่าเรื่องผ่านสายตาของ ยามาซากิ เซตะ เรียกย่อๆ ว่ายามะจัง ชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่ทำหน้าที่รับเขียนบทรายโทรทัศน์ประเภทควิซโชว์ เขาเป็นนักเขียนบทฝึกหัด ที่กำลังมาถึงจุดวิกฤตในชีวิต งานที่เคยทำได้ดีในช่วงแรก เริ่มเดินทางมาถึงช่วงตีบตัน และยังหาทางออกของชีวิตไม่พบ ในช่วงเวลานั้นเอง ที่เขาได้มาพบกับร้านเหล้าแห่งหนึ่ง คารินกะ เป็นร้านเหล้าเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในย่านชินจูกุ ร้านมีบรรยากาศคล้ายๆ สภากาแฟบ้านเรา มีลูกค้าขาประจำมานั่งเม้าท์มอยเรื่องสัพเพเหระ และมีกิจกรรมพิเศษที่รู้กันเฉพาะขาประจำ คือการพนันแมว  เขากลายเป็นลูกค้าขาประจำของร้านเล็กๆ แคบๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรร้านนี้ไปนับตั้งแต่นั้น แล้วเรื่องราวของตัวเขา .. ยามะจัง Read More →

เรื่อง ที่จริงแล้ว ฉันเป็นคนเก็บตัวนะ ผู้แต่ง นัมอินซุก ผู้แปล สาริญา แซ่ตั้ง สำนักพิมพ์ บิบลิโอ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169352549 ที่จริงแล้ว ฉันเป็นคนเก็บตัวนะ เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องของคนเก็บตัวนั่นแหละ แต่สำหรับเรา มันไม่ใช่หนังสือของคนเก็บตัวทุกคน มันเป็นหนังสือของผู้เขียน เป็นการอธิบายอินโทรเวิร์ตในแบบของผู้เขียน เธอเขียนอธิบายตนเอง มากกว่าอธิบายความเป็นอินโทรเวิร์ตเสียอีก คนเก็บตัวทุกคนไม่จำเป็นต้องชอบแมว ไม่จำเป็นต้องชอบดูซีรี่ส์สืบสวน ฯลฯ และแน่นอน คนที่ไม่เก็บตัวอีกจำนวนหนึ่ง อาจจะชอบก็ได้ หนังสือทำให้เรารู้สึกว่า การเป็นคนเก็บตัว ทำไมต้องยุ่งยากวุ่นวายขนาดนั้นด้วย จริงอยู่ที่คนเรามักจะครุ่นคิดคำนึง และหาคำอธิบายในสิ่งที่ตนเองเป็น แต่คำอธิบายของเราก็อาจจะไม่ตรงกับคำอธิบายของผู้เขียน นอกจากนี้ เรายังไม่จำเป็นต้องรู้บางสิ่งบางอย่างในหนังสือเล่มนี้ด้วย มันเป็นเพียงคำอธิบายตัวตนของผู้เขียน ที่ไม่มีประโยชน์ต่อเราเลย หนังสืออ่านยาก ทั้งที่เนื้อหาไม่มีอะไร มันอ่านไม่สนุก ไม่ค่อยดึงดูด ทั้งๆ ที่เรา (คิดว่า) เราเป็นคนเก็บตัวนะ แต่ไม่ค่อยรู้สึกเชื่อมโยง เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับหนังสือเลย แน่นอนว่ามันมีประโยคที่โดนใจอยู่บ้าง แต่พอผ่านประโยคนั้นไป ความรู้สึกเดิมๆ ก็ย้อนกลับมาอีก เป็นแบบนี้ไปตลอดทั้งเล่ม ไม่ได้อ่านหนังสือแนวพัฒนาตนเองมานานนับสิบปี ไม่คุ้นกับการถูกบิ้วท์ถูกบอกโต้งๆ แบบนี้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่า มันสำคัญแค่ไหนกัน ที่เราจะต้องจัดประเภทตนเอง Read More →