เรื่อง เหนือเมฆา ที่แห่งสัญญาของเรา
เรื่อง อาราตะ คาโน่
ต้นเรื่อง มาโคะโตะ ชินไค
ผู้แปล ณัฏฐิกา กอบสิริสวัสดิ์
สำนักพิมพ์ อนิแม็กบุ๊คส์
ราคา 350 บาท

คำโปรย แทบจะย่อเรื่องทั้งหมดเอาไว้อย่างครบถ้วนแล้ว
ขอยกคำโปรยมาเลยละกันค่ะ

“หลังสงคราม ญี่ปุ่นถูกประเทศมหาอำนาจแบ่งประเทศเป็นฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้
หอคอยสูงเสียดฟ้าถูกสร้างขึ้นราวกับตอกย้ำความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่น
ฮิโรกิ กับ ทาคุยะ เด็กชายสองคนเฝ้ามองหอคอยเอโสะอันลึกลับ
เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลัง เป็นเป้าหมายในการสร้างเครื่องบิน
โดยมี ซายูริ เพื่อนร่วมชั้นคอยให้กำลังใจ
จนกลายเป็นแรงบันดาลใจของทั้งสองไปโดยไม่รู้ตัว
ทว่าวันหนึ่ง เธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
เด็กหนุ่มทั้งสองผู้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง จึงหมดสิ้นกำลังใจและแยกย้ายกันไปคนละทาง
ฮิโรกิ หนีจากอดีตและออกเดินทางไปโตเกียว
ทาคุยะ เข้าร่วมการวิจัยกับสถาบันทางการทหาร
โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การหายตัวไปของซายูริเกี่ยวพันกับหอคอยแห่งเอโสะ

ในที่สุด คำสัญญาที่ทั้งสามคนมีให้แก่กัน ก็นำพาพวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง
ท่ามกลางไฟสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้น”

เรื่องนี้เคลื่อนที่ออกจากบทแรกด้วยเรื่องของความหลังและความฝัน ..
เครื่องบินในจินตนาการของเด็กมัธยมสามคน
คือพันธสัญญาแห่งอดีต ที่ตกค้างอยู่ในความทรงจำ ..

องค์ประกอบเรื่องแบบอดีตรักวัยมัธยม หนึ่งหญิงสองชาย
มีกลิ่นอายแบบเพื่อนรักเพื่อน รักสามเส้า อะไรทำนองนั้น
แล้วอยู่ๆ มันก็กลายเป็นนิยายไซไฟ
กลายเป็นเรื่องของจิต เรื่องของความฝัน
และเรื่องของโลกคู่ขนานไปได้ยังไงก็ไม่รู้
แต่มันกลายเป็นสไตล์เฉพาะ กลายเป็นลายเซ็นของคาโคโตะไปเลย

เป็นอีกพล็อตหนึ่งของ มาโคโตะ ชินไค แล้ว
ที่เนื้อเรื่องเล่าถึงความรู้สึกโหยหา ความสัมพันธ์ในอดีต
มิตรภาพและความผูกพันระหว่างเพื่อนในวัยมัธยม
การตามหาสิ่งที่สูญหาย มิตรภาพที่คลุมเครือ
ความฝัน, เรื่องเหนือจริง ไซไฟหน่อยๆ
ยานอวกาศ เครื่องบิน ดวงดาว สงคราม ฯลฯ
ช่วงเวลาที่ผ่านไป และการแก้ไขบางสิ่งบางอย่างที่เคยติดค้างอยู่
นอกจากนี้ ยังมีบางช่วงเวลาด้วยที่ฮิโรกิ พระเอกของเรื่อง –
รู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของซายูริ
มันคงเป็นบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในหัวของผู้เขียน
พล็อตหลายเรื่องจึงออกมาในแนวทางคล้ายๆ กันอย่างเป็นเอกลักษณ์
เราว่าเรื่องนี้ทำได้ดีที่สุด เข้าถึงอารมณ์ได้ลึกซึ้งที่สุด

หลังจากผ่านสองเล่มแรกของมาโคโตะมาแล้ว
เราว่า การบรรยายในเล่มนี้ทำได้ดีที่สุด
มันราบรื่น มีที่มาที่ไป และสามารถดึงอารมณ์ร่วมของเราออกมาได้

เราชอบการบรรยายหลายส่วนในเรื่อง
ยกตัวอย่างเช่น ความรู้สึกของตัวเอกขณะบังคับเครื่องบิน
(จริงๆ มีหลายตอนนะ มีมาเรื่อยๆ ตลอดเรื่อง)

เมื่ออ่านจนจบ .. มันเป็นการจบลงแบบโหวงๆ ไม่เศร้า แต่ก็ไม่สุข
เป็นการจบที่เหมือนกันถูกผู้เขียนหยิบเอาอะไรบางอย่างไปจากเรา
มีอะไรสักอย่าง .. ที่หายไป
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเกิดความรู้สึกหม่นๆ อัดแน่นอยู่ภายใน
เศร้า แต่ไม่ร้องไห้ น้ำตาไม่ไหล

ยังคงยืนยันว่า มาโคโตะ ชินไค เด่นในเรื่องของการคิดพล็อต
แต่ประสบปัญหากับการจบเรื่องเช่นเคย
เรื่องนี้ ดีมาก แต่ก็ยังไม่ที่สุด ..
ตอนจบของเขายังคงทิ้งปมบางอย่างเอาไว้ทิ้งๆ ขว้างๆ ให้คนอ่านค้างเติ่งเช่นเคย
หลังอ่านจบ เราแอบไปดูอนิเมะมาด้วย
พบว่า อนิเมะตัดจบได้ดีกว่าหน่อยนึง
แต่ระหว่างการดำเนินเรื่อง การลำดับความในหนังสือทำได้ดีกว่า
และการบรรยายเรื่องทำได้ดีกว่ามาก
แม้อะไรๆ จะไม่สมบูรณ์ แต่เล่มนี้คือเล่มที่ดีที่สุดของผู้เขียน
(เท่าที่เคยอ่าน) สำหรับเราค่ะ