เรื่อง ขอให้แมวโอบกอดคุณ
ผู้แต่ง ชิเงมัตสึ คิโยชิ
ผู้แปล ปาวัน การสมใจ
สำนักพิมพ์ พิคโคโล
(สนพ. ในเครือ สนพ.อมรินทร์)
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786161840730

รีวิวหนังสือเล่มนี้ไม่ค่อยดีเท่าไร
และนั่น ทำให้เราเมินมันไปก่อนจะได้พลิกอ่านแม้หลังปก
จนมาเมื่อวันที่เราได้อ่าน
คิโยชิโกะ ออกเสียงช้าๆ เป็นคำว่ากล้าหาญ แล้วชอบมาก
แล้วก็เลยไปเสิร์ชหาว่าผู้เขียนเขียนเล่มไหนอีก
ซึ่งผลก็คือเล่มนี้นี่แหละ

บ่อยครั้งที่เราไม่ชอบหนังสือประเภทขวัญใจนักรีวิว
แต่กลับไปชอบเล่มที่มีคนไม่ชอบมากกว่า
ดังนั้น ไม่เสียหายอะไร ถ้าเราจะลองอ่านมัน

เล่มนี้ เจ้าลูกสาวยืม tk park มาให้ค่ะ
ยืมง่ายมาก ไม่ต้องต่อคิวใดๆ
มีบน shelf ครบทั้ง 2 เล่ม มาเมื่อไรก็ได้เมื่อนั้น
อย่างที่บอก มันไม่ค่อยฮิต ;P

ขอให้แมวโอบกอดคุณ
เป็นหนังสือแบบที่เขารีวิวกันนั่นแหละ
คือเป็นหนังสือที่เอาแมวบังหน้า แล้วเล่าเรื่องผู้คน
เราไม่ได้อะไรกับแมวอยู่แล้ว เลยไม่ติดใจในเรื่องนี้

นอกจากนี้ หนังสือเล่มนี้ยังไม่อบอุ่น
หรืออย่างน้อย เราก็ไม่รู้สึกว่ามันอบอุ่น
มันเป็นหนังสือที่ทำให้ตัวละครได้ถ่ายทอดปัญหาชีวิตของตัวเอง
อ่านแล้วก็ให้ความรู้สึกหนักอึ้งในอกมากกว่า

เรื่องราวของคู่รัก
ที่พยายามเชื่อมโยงกันด้วยอะไรสักอย่าง

เรื่องราวของคนที่กำลังสับสน ท้อแท้ พ่ายแพ้ ..
และตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ ลงไป

บางแง่มุมของการกลั่นแกล้งในโรงเรียน
ผู้เขียนถ่ายทอดเรื่องเล่าจากอีกฝั่งของสมการนี้
เป็นมุมมองที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

เรื่องราวของครอบครัว
ที่กำลังหาทางจัดการกับจิตใจ
เมื่อต้องส่งผู้สูงอายุในบ้าน ไปอยู่ที่สถานพักฟื้น

เรื่องของคนอยากเลี้ยงแมว
แต่ดันอยู่ในหอพักที่มีเจ้าของหอสุดเฮี้ยบ

เรื่องของสองพี่น้องที่ครอบครัวแตกแยก
กับแมวผู้ปกป้อง

เรื่องของครอบครัว
ที่พยายามสร้างความทรงจำครั้งสุดท้าย
กับบ้านที่กำลังจะต้องถูกขาย
และชีวิตต่อจากนั้นน่าจะไม่ง่าย

ตอนที่เราชอบมากที่สุด
(ตอนแรกอ่าน เรารู้สึกเฉยๆ กับทุกเรื่อง
ไม่น่าเชื่อว่าจะอ่านมาเจอตอนที่ชอบมากขนาดนี้)
คือตอนที่ชื่อว่า แบล็งเก็ตแคตส์ – ที่ใครๆ ก็ไม่รัก
บางที คนที่ไม่น่ารักที่สุด
ก็อาจมีเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นคนที่ไม่น่ารัก T—T

ผู้เขียนเล่าเรื่องได้ดีเลย
ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกผ่านสถานการณ์
โดยที่ไม่ต้องบอกออกมาตรงๆ เลย
แต่พอมันเต็มไปด้วยเรื่องราวที่หนักอึ้ง กดดัน
มันเลยทำให้คนอ่านรู้สึกแบกรับ มากกว่าจะผ่อนคลาย
เราไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น .. ไม่อบอุ่นตรงไหนเลย

ในแต่ละตอนในเล่ม ปัญหาไม่ได้ถูกคลี่คลาย
นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกหนักอึ้งในขณะที่อ่าน
แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็ไม่ใช่หนังสือที่มืดมิด
มันมีแสงสว่างรางๆ แห่งความหวัง
แม้ไม่ใช่ตอนจบที่สวยสมบูรณ์
และชีวิตยังต้องไปต่อ
แต่ภายหลังจากที่ลูกค้าแต่ละคนได้ลองเลี้ยงเจ้าแมวผ้าห่มพวกนี้แล้ว
ชีวิตหลังจากนั้น จะต้องต่างออกไปจากเดิมแน่ๆ

พูดไม่ได้เลย ว่านี่เป็นหนังสือที่ไม่ดี
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่หนังสือที่อ่านสนุก
มันอาจจะเหมาะกับคนที่อยากรู้สึกหน่วงๆ ในชีวิตละมั๊ง?

จริงๆ ก็มีตอนที่เป็นเรื่องราวดีๆ อยู่บ้าง
ไม่ใช่อบอุ่นโลกสวย แต่เป็นมนุษย์จริงๆ ..
ที่มีความลังเล มีความอ่อนแอ ไม่กล้าตัดสินใจ
เป็นมนุษย์ที่ยอมรับในความอ่อนแอ ..
และไปต่อในหนทางเช่นนั้น

ขอให้แมวโอบกอดคุณ เป็นหนังสือแบบนั้นล่ะค่ะ 🙂