42-1 วินนีเดอะพูห์

เรื่อง วินนีเดอะพูห์
ผู้แต่ง เอ. เอ. มิลน์
ภาพ อี. เอช. เชปเพิร์ด
ผู้แปล ธารพายุ
สำนักพิมพ์ แพรวเยาวชน
ราคา 115 บาท

เรื่องราวของหมีพูห์ คือสิ่งที่เราเมินตลอดชีวิตวัยเด็กของเราค่ะ
ด้วยความรู้สึกที่ว่ามันดูหน่อมแน้ม มุ้งมิ้ง เกินเหตุ
นั่นทำให้เราไม่เคยแตะอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับหมีพูห์มาโดยตลอด
จวบจนกระทั่งวัยมีลูกสาว และเมื่อครั้งที่ลูกสาวยังเล็กๆ น่ะแหละ
วินนีเดอะพูห์ถึงเข้ามาในชีวิตเรา โดยโมเมเอาเองว่าผ่านทางลูกสาว
แต่ที่ไหนได้ ลูกสาวเราก็ไม่ได้ชอบเรื่องราวของหมีพูห์สักเท่าไรค่ะ
(ก็น่าจะด้วยเหตุผลเดียวกันกับที่เราเคยรู้สึก)
แต่ตัวเราเองกลับรู้สึกว่าเจ้าหมีตัวนี้และผองเพื่อนของมันนี่ช่างอ่อนโยน
และช่วยกล่อมเกลาจิตใจได้ดีจริงๆ (เป็นงั้นไป ^^”)

.. แต่นั้นก็เป็นเวอร์ชั่นภาพยนตร์การ์ตูนนะ
และนี่คือการหยิบ วินนีเดอะพูห์ มาอ่านเป็นหนแรกสำหรับเราค่ะ!

42-2 วินนีเดอะพูห์

เปิดหน้าแรก .. สำนวนมุ้งมิ้งตามคาดค่ะ -“-
สำนวนเงียบง่วง เรียบเรื่อยๆ ไร้เสน่ห์ ไม่เห็นจะน่าติดตามที่ตรงไหน
บอกเล่าเรื่องราวของพูห์ไปอย่างช้าๆ
พูห์ เป็นเจ้าตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งของคริสโตเฟอร์ โรบิน
และเรื่องราวทั้งหมดของวินนีเดอะพูห์
ก็คือนิทานที่ผู้เขียนเล่าให้คริสโตเฟอร์ โรบิน ลูกชายของเขาฟัง

42-3 วินนีเดอะพูห์

พูห์มันเป็นหมีติงต๊อง และผองเพื่อนมันก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไร
พวกมันขับเคลื่อนเรื่องราวที่ดูเหมือนการกุเรื่องเรื่อยเปื่อยจากความไม่มีอะไร
(อาจเรียกอีกอย่างได้ว่าจินตนาการ?)
ตลกกริบ เว้นแต่ลดอายุลงไปเยอะๆ
อาจจะได้หัวเราะงอหายกับความติงต๊องของพูห์และเพื่อน

42-4 วินนีเดอะพูห์

เราว่า วินนีเดอะพูห์ น่าจะเป็นหนังสือที่เหมาะสำหรับเด็กเล็กๆ มากกว่าเด็กโต
เด็กที่ยังไม่ต้องอ่านหนังสือให้ออก เพียงแต่เราหยิบมาอ่านให้พวกเขาฟัง
คุยกับเขาไปด้วย สร้างเสริมเติมแต่งบางเรื่องราว
เช่นเรื่องราวของตุ๊กตาของเด็กๆ ของเรา หรืออะไรทำนองนั้น
หมีพูห์อาจจะกลายเป็นสิ่งสุดรักของบ้าน .. ก็เป็นได้

42-5 วินนีเดอะพูห์

แต่ถ้าบ้านไม่มีเด็ก และไม่มีอารมณ์ความคิดแบบเด็กๆ ..
ก็ไม่ควรมีใครที่อายุเกิน 10 ขวบแล้วจะอ่านมันสนุก
เว้นแต่ว่าการอ่านนั้นพ่วงติดเอาความทรงจำวัยเด็กเอาไว้ด้วย

42-6 วินนีเดอะพูห์

ปล. เข้าใจว่ามันเหน็บแนม มันเสียดสี
มนุษย์ประเภทต่างๆ ในสังคม อย่างเช่น
คนที่คิดว่าตัวเองฉลาดและคุยโวอยู่ตลอดเวลา อย่างแรบบิต
คนที่ใช่ศัพท์แสงยากๆ เพื่ออวดความฉลาดของตนเอง อย่างอาวล์
คนที่หมกมุ่นอยู่แต่กับความเศร้าของตนเองจนไม่สนใจอะไร อย่างอียอร์
คนที่เอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ อย่างทิกเกอร์
ฯลฯ

แต่แล้วยังไงอ่ะ มันไม่ตลกอ่ะ มันไม่สนุกอ่ะ มันติงต๊อง ตลกฝรั่ง
และมันคงไม่ใช่แนวของเรา
สรุปอีกครั้งหลังจบ .. วินนีเดอะพูห์คงไม่ใช่แนวของเราจริงๆ ค่ะ Y—Y

Comments are closed.

Post Navigation