เรื่อง ลิตเติ้ลทรี
ผู้แต่ง ฟอร์เรสต์ คาร์เตอร์
ผู้แปล กรรณิการ์ พรมเสาร์
สำนักพิมพ์ มูลนิธิโกมลคีมทอง
เลขมาตรฐานหนังสือ 9747092867

หนังสือเล่มนี้ เล่าเรื่องในมุมมองของหนูน้อยดินเดียนแดง วัย 5 – 6 ขวบ
ชื่อของเขาคือ ลิตเติ้ลทรี
เรื่องราวมีอารมณ์ขัน คล้ายๆ จะเสียดสี แต่ก็คล้ายจะซื่อๆ
ถ่ายทอดความรู้สึกได้ดี
ในเรื่อง เป็นยุคสมัยที่คนขาวเข้ามาอยู่บนผืนแผ่นดินของอินเดียนแดงแล้ว
และพยายามจัดระเบียบ แทรกซึม และแทรกแซงชาวอินเดียนแดงทีละน้อย

เรื่องเปิดขึ้นด้วยบรรยากาศอบอุ่น อ่านแล้วมันอุ่นๆ ในใจ
แม้ว่าเรื่องราวจะเริ่มต้นด้วยการที่ ‘ผม’ กลายเป็นลูกกำพร้า
และต้องย้ายไปอยู่กับปู่และย่า ซึ่งเป็นอินเดียนแดง
นับแต่นั้น เด็กชายลูกครึ่งนอกสมรส
ก็กลายเป็นเด็กชายอินเดียนแดงเชโรกีโดยสมบูรณ์

ปู่กับย่า (น่าจะ) อาศัยอยู่ในเขตสงวนแห่งหนึ่งของอเมริกา
อยู่ในป่าที่ไม่ไกลจากเมืองนัก
กับเหล่าสุนัขล่าเนื้อ ลาแก่ๆ และสรรพสัตว์ที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของใคร
ลิตเติ้ลทรีเรียนรู้วิถีชีวิตของอินเดียนแดง วิถีแห่งป่า
วิถีชีวิตที่กลมกลืน เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ

ผู้เขียนผูกโยงธรรมชาติการอยู่ร่วมกันระหว่างสัตว์ด้วยกัน
ระหว่างคนกับสัตว์
และเชื่อมโยงมาถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนด้วยกัน
คนต่างเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์
ต่างมีกฏของตนเอง แต่ทั้งปวงอยู่ภายใต้กฏแห่งธรรมชาติเดียวกัน
บอกเล่าอย่างแนบเนียน แต่ชัดแจ้ง

ปู่สอนให้ลิตเติ้ลทรีล่าสัตว์ตัวที่เล็กที่สุด วิ่งได้ช้าที่สุด
เพราะมันจะมีโอกาสรอดน้อยกว่าตัวอื่นๆ
เป็นเช่นเดียวกับผู้ล่าในธรรมชาติด้วย
พวกเขาล่าเพียงแค่พอกินเท่านั้น ไม่มากกว่านั้น
ไม่สะสม ไม่ละโมบ

ชาวอินเดียนแดงก็มีวิถีชีวิตไม่ต่างจากลอร่าใน หนังสือชุดบ้านเล็ก
พวกเขาต่างรักสงบ เคารพธรรมชาติ และรักการเรียนรู้เหมือนๆ กัน
เอาเข้าจริงๆ ลิตเติ้ลทรีรู้จักธรรมชาติมากกว่าอเมริกันชนอย่างลอร่าเสียอีก
ลิตเติ้ลทรีต้องเรียนหนังสือจากย่าของเขา
ย่าเป็นคนเดียวในบ้านที่อ่านหนังสือออก แต่ทุกคนก็ชอบฟังย่าอ่านหนังสือ
ปู่กับลิตเติ้ลทรีจะเป็นคนเข้าไปยืมหนังสือมาจากห้องสมุดในเมือง
น่าทึ่งที่ได้รู้ว่าคนอเมริกามีห้องสมุดมานับร้อยๆ ปีแล้ว!!

ลิตเติ้ลทรี เป็นหนังสือที่ดีมากๆ เล่มหนึ่ง
วิธีเล่าก็ดี วิธีบรรยาย ทั้งที่เล่าเรื่องเรื่อยๆ ธรรมดาๆ
ผ่านมุมมองของเด็กชายเล็กๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นเป็นอินเดียนแดง
แต่กลับสวยงามในความเรียบง่าย ธรรมดา
มีครบทุกรส ทั้งเสียดสี มีอารมณ์ขัน
เศร้า แต่เข้มแข็ง สง่างาม

Comments are closed.

Post Navigation