เรื่อง ปมปริศนาปีกกิเลน
ผู้แต่ง ฮิงาชิโนะ เคโงะ
ผู้แปล พลอยทับทิม ทับทิมทอง
สำนักพิมพ์ เนชั่นบุ๊คส์
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786165154543

เวลาอ่านนิยายของเคโงะ เรามักรู้สึกเสียดายความตายของตัวละคร
คนบางคนนี่ไม่น่าตายจริงๆ นะ เหตุผลในการตายมันช่างจิ๊บจ๊อย
เสียดายชีวิตของเขา เสียดายคุณความดีที่เขาน่าจะได้อยู่ทำ หากมีชีวิตต่อไป
แต่เราก็ไม่รู้หรอกว่า ในความจริงแล้ว –
มีคนจริงๆ ที่ตายอย่างน่าเสียดายแบบนี้มากน้อยเพียงใด

สำหรับ ปมปริศนาปีกกิเลน เล่มนี้
ผู้เขียนเล่าเรื่องด้วยสเกลใหญ่
แค่ตำรวจก็ยกกันมาแทบทั้งโรงพักแล้ว
ไหนจะมีตำรวจจากส่วนกลางด้วยอีก
สำหรับตัวละคร ก็มีทั้งจากฝั่งของเหยื่อ และฝั่งของผู้ต้องสงสัย
ที่คุณตำรวจคางะจะต้องสืบค้นหาความเชื่อมโยงระหว่างบุคคลสองคนนี้

ภายในเล่ม มีประเด็นลวงที่พาตำรวจไปผิดทางอยู่หลายประเด็น
แต่เพราะตัวเล่มค่อนข้างหนา วิธีเล่าเรื่องเป็นไปอย่างช้าๆ
ทำให้เราไม่รู้สึกถึงความหักมุมอย่างชัดเจน

ปมปริศนาปีกกิเลน เริ่มต้นเรื่องด้วยความตายของผู้ชายคนหนึ่ง
ซึ่งถูกแทง แต่แทนที่จะขอความช่วยเหลือ
กลับพยายามเดินไปยังรูปปั้นกิเลนบนกึ่งกลางสะพานนิฮมบาชิ
และล้มลงที่ตรงนั้น

ตอนที่อ่านคำโปรย คำรีวิว หรือแม้แต่อ่านเองในช่วงต้นเรื่อง
อดนึกไปถึงลัทธิแปลกๆ บางอย่าง นึกว่าผู้เขียนจะเล่นประเด็นนั้น
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรื่องราวต่างจากนั้นลิบลับ

คดีนี้ ผู้ตายเป็นหัวหน้าครอบครัว ที่ค่อนข้างจะห่างเหินจากครอบครัว
นอกจากภรรยา ที่ไม่ค่อยมีบทบาทในเรื่อง
ลูกชาย ลูกสาว ล้วนแล้วแต่ไม่ได้สนิทกับพ่อทั้งคู่
ในขณะที่ผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นผู้ก่อเหตุ เป็นเด็กกำพร้า
ที่มีเพียงคู่รักกำพร้าเช่นกัน
พวกเขาพากันเดินทางมาหาชีวิตที่ดีกว่าในโตเกียว

ข่าวนี้เป็นข่าวใหญ่ที่อยู่ในกระแสสังคม
เพราะเหยื่อก็เสียชีวิต และผู้ต้องสงสัยก็โคม่า ไม่สามารถให้ปากคำได้
เมื่อยังไม่สามารถตอบคำถามที่มาที่ไปของคดีได้
เนื้อหาของข่าวจึงถูกขุดคุ้ยไปยังผู้ที่เกี่ยวข้องรอบด้าน
มีการวิพากษ์ มีผู้ถูกตัดสิน ทั้งๆ ที่คดียังไม่คลี่คลาย

ระหว่างเล่าเรื่อง เราเห็นภาพความต่อเนื่องระหว่างเล่มนี้
กับเล่ม ฆาตกรรมปริศนาตำรวจหน้าใหม่ อย่างชัดเจน
ในการสืบคดี คางะยังพาเราเดินเท้าในย่านเดิม แต่ไกลกว่าเดิม
เราว่าเล่าเรื่องแบบนี้ กระตุ้นความอยากเที่ยวได้มากกว่า –
การพยายามบรรยายความสวยงามของสถานที่ ยัดเยียดเข้ามาในเรื่องเสียอีก

อ่านนิยายของ ฮิงาชิโนะ เคโงะ ติดต่อกันมาหลายเรื่อง
จับสังเกตได้อย่างหนึ่งว่า
ในทุกเล่ม ผู้เขียนมีข้อความบางอย่างที่ต้องการจะบอกแก้ผู้อ่าน
เขาใส่มันลงมาในพล็อตเรื่องสลับซับซ้อน และค่อยๆ ถ่ายทอดแก่เรา
ในเล่มนี้ก็เช่นกัน .. นอกจากจุดเด่นในเรื่องสถานที่
เราว่าผู้เขียนก็มีสิ่งที่ต้องการจะบอกอยู่มากมายหลายประเด็น
การโยงเนื้อเรื่องไปยังสารที่ต้องการจะสื่อเหล่านี้
ทำให้พล็อตเรื่องของเขาซับซ้อน โยงใยหลายสิ่งอย่าง
(จนบางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า .. โยงไปถึงตรงนั้นได้ยังไง)

สำหรับประเด็นสุดท้ายในเล่มนี้
แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้ทำให้เราซึ้งน้ำตาซึม
แต่มันก็เป็นความเศร้าที่แทรกอยู่จางๆ ..
นั่นแหละ .. อย่างที่บอกไปตอนต้นรีวิวแล้ว ..

คนเราทำผิดกันได้
มีเพียงบางคนที่สำนึกผิด
และมีคนจำนวนน้อยกว่านั้นอีก
ที่ยอมรับความผิด และลงมือแก้ไขมัน

Comments are closed.

Post Navigation