เรื่อง โดรายากิ ขนมนี้ทำด้วยใจผู้แต่ง Durian Sukegawaผู้แปล ธีราภา ธีรรัตนสถิตสำนักพิมพ์ Maxx Publishingเลขมาตรฐานหนังสือ 9786163711168 สึจิอิ เซ็นทาโร่ เป็นผู้จัดการร้านโดรายากิที่ชื่อว่า โดราฮารุเขาเป็นทั้งผู้จัดการ และพนักงานคนเดียวในร้านมีหน้าที่ทำขนมโดรายากิ และเปิดขายในตอนสายๆ ของทุกวันร้านโดราฮารุ เป็นร้านขนมธรรมดาๆและเซ็นทาโร่ก็ทำขนมแบบขอไปที เขาใช้วัตถุสำเร็จรูป และไม่เคยใส่ใจในขนมที่ตัวเองขายจวบจนกระทั่งวันหนึ่ง ..วันที่มีคุณยายประหลาดอายุ 76 ปี มาของานในร้านขนมคุณยายโยชิอิ โทคุเอะ มาตื้อทุกวัน จนเซ็นทาโร่ต้องยอมรับเธอเข้าทำงานและนับตั้งแต่วันนั้น ร้านโดราฮารุก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จุดเหมือนกันของตัวละครที่เต็มไปด้วยความแตกต่างอย่างตัวละครชายที่ทำหน้าที่ขายขนมไปวันๆแต่มีเบื้องหลังที่ไม่อาจบอกใครได้กับคุณยายที่เคยป่วยเป็นโรคร้าย ซึ่งไม่อาจบอกได้แม้แต่ชื่อโรคการถูกจองจำอยู่ ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ในระยะเวลาหนึ่งจุดร่วมเพียงเล็กน้อยนี้เอง ที่เชื่อมโยงคนทั้งสองให้เข้าหากัน หนังสือเรื่องนี้ออกจะหดหู่กว่าที่คิดเนื้อเรื่องนั้นไม่เท่าไร แต่ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับโรคร้ายที่ผู้เขียนแทรกเข้ามาในเรื่องนั้น มันชวนให้หดหู่ไม่น้อย โดรายากิ ขนมนี้ทำด้วยใจ มีพล็อตเรื่องค่อนข้างชัดเจนผู้เขียนมีข้อความที่ต้องการจะสื่อถึงผู้อ่านอยู้แล้ว ..และให้ความสำคัญกับสิ่งนั้นมากจนลดทอนรายละเอียดของตัวละครออกไปในฐานะคนอ่าน เราไม่รู้สึกผูกพันกับตัวละครมากเท่าไรก็เลยไม่ค่อยจะเข้าถึงความรู้สึกที่ผู้เขียนต้องการจะพาเราไป ในตอนเริ่มต้นนั้น ผู้เขียนทำได้ดีทีเดียวมีชั้นเชิงการเล่าเรื่องที่ซับซ้อนระหว่างเล่าเรื่องหนึ่งไปเรื่อยๆอีกหนึ่งเรื่องอันเป็นเบื้องลึกเบื้องหลังของตัวละครก็ค่อยๆ เปิดเผยออกมาเกิดขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าน่าสนใจ ชวนให้ติดตาม แต่หลังจากนั้น เรารู้สึกว่าตัวละครไม่ก้าวหน้าไปไหนปมที่เผยเอาไว้นิดๆ ก็มีอยู่เพียงเท่านั้นเรื่องราวย่ำซ้ำอยู่กับที่ ผู้เขียนเบี่ยงประเด็นไปยังเรื่องอื่นปล่อยปมที่เปิดทิ้งค้างไว้อย่างนั้น เราอาจจะคาดหวังกับหนังสือเล่มนี้มากไปหน่อยเพราะได้ยินคำชมมามาก ก่อนจะตัดสินใจซื้อและอ่าน โดรายากิ ขนมนี้ทำด้วยใจ มีโทนเรื่องที่ค่อนข้างหนักเมื่อเทียบกับวรรณกรรมญี่ปุ่นเล่มอื่นที่เราอ่านในช่วงนี้ สิ่งที่เราได้รับจากผู้เขียน มีเพียงถ้อยคำที่ว่าเป้าหมายในชีวิตนั้น ไม่สำคัญเท่ากับการมีชีวิตอยู่หรอกจงมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จเสียทีก็ตาม? Read More →