เรื่อง หันมาทางนี้เถอะนะ โมโมเสะ ผู้แต่ง เออิจิ นาคาตะ ผู้แปล ปิยะวรรณ ทรัพย์สำรวม สำนักพิมพ์ ซันเดย์อาฟเตอร์นูน เลขมาตรฐานหนังสือ 9786167144603 หันมาทางนี้เถอะนะ, โมโมเสะ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นสี่เรื่องภายในหนังสือเล่มบางๆ เรื่องสั้นเรื่องแรก ก็คือเรื่องสั้นเรื่องเดียวกันกับชื่อเรื่อง หันมาทางนี้เถอะนะ, โมโมเสะ นั่นเอง ส่วนอีกสามรื่องที่เหลือ คือ ระลอกคลื่นริมฝั่ง, เสียงของเขาในไร่กะหล่ำปลี, และการก้าวผ่านของโคอุเมะ ซึ่งทั้งสี่เรื่อง ผู้เขียนล้วนแต่เล่าเรื่องในวัยเรียน โดยตัวละครหลักมักจะเป็นเด็กนักเรียนที่ไม่มีความโดดเด่นในห้อง เป็นเด็กธรรมดาๆ ที่ติดจะติดลบด้วยซ้ำ มนุษยสัมพันธ์ต่ำ เป็นกลุ่มคนที่มักจะถูกเมินในโรงเรียน เรื่องสั้นทั้งสี่เรื่องของเขาในเล่มนี้ ล้วนมีเนื้อเรื่องสั้นๆ พล็อตพื้นๆ ไม่ได้ลึกลับเล่นใหญ่อะไร แต่มักมีอะไรให้แปลกใจและประทับใจ .. มันเป็นตัวตนในแบบของโอตสึ อิจิ (ซึ่งก็คือคนเดียวกันกับเออิจิ นาคาตะ ผู้เขียนเล่มนี้) พูดถึงเรื่องแรกกันก่อน .. หันมาทางนี้เถอะนะ, โมโมเสะ จากชื่อเรื่อง (และปกด้วยแหละ) เราจินตนาการว่าโมโมเสะเป็นเด็กผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวาน แต่พออ่านเข้าจริงๆ แล้ว โย โมโมเสะ เป็นเด็กสาวผมสั้นที่มีความมั่นใจและเป็นตัวของตัวเอง เป็นเพื่อนนักเรียนหญิงสาวที่มีลักษณะเหมือนแมวจร มีสายตาเอาเรื่อง เธอลดตัวลงมาคบกับโนโบรุ Read More →

เรื่อง บิเบลีย บันทึกไขปริศนาแห่งร้านหนังสือ ตอน คุณชิโอริโกะกับโชคชะตาที่ผันเวียน ผู้แต่ง เอน มิคามิ ผู้แปล พลอยทับทิม ทับทิมทอง สำนักพิมพ์ อนิแม็กบุ๊คส์ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786163374769 บิเบลียในเล่มนี้เล่าเรื่องด้วยการเปิดเรื่องในอนาคต และเล่าย้อนหลังกลับมา เราจึงงงๆ หน่อยในตอนเริ่มต้น .. จำไม่ได้ว่าพลาดอะไรไปในท้ายเล่มที่แล้ว เพราะมันเป็นตอนสำคัญด้วยไง เป็นบทสนทนาระหว่างคุณชิโนคาวะ จิเอโกะ แม่ของชิโอริโกะ เริ่มต้นเลยไม่ค่อยสนุก เพราะมัวแต่มึนๆ ไปหน่อย คิดแต่ว่าพลาดอะไรไป (ฟระ!?) นอกจากนี้ ผู้เขียนยังเปิดเรื่องด้วยการเล่าถึงตัวละครเก่าๆ ที่เคยผ่านมาหลายต่อหลายเล่ม จนมึนไปหมด ทั้งที่จริงๆ แล้ว ตัวละครเหล่านี้แค่โผล่ออกมาทักทายเท่านั้น ไม่ได้มีบทบาทกับตอนนี้เท่าไร เป็นเอกลักษณ์อีกอย่างของผู้เขียนเหมือนกันนะ อย่างในเล่มนี้ ผู้เขียนก็ดึงตัวละครต่างๆ ให้มาเกี่ยวข้องกันได้ตั้งแต่รุ่นปัจจุบันไปจนถึงรุ่นปู่ย่าตายาย เป็นการวางพล็อตที่น่าทึ่งจริงๆ เพราะต้องให้เชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องที่เล่าไปแล้วในเล่มแรกๆ ด้วย แต่เพราะแบบนี้แหละ เวลาอ่านบิเบลียเล่มใหม่ทีไร เรานึกอยากย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่เล่มแรกไล่มาใหม่ทุกครั้ง หนนี้ก็เช่นกัน เราจำตัวละครเก่าๆ แทบไม่ได้เลย ถ้าไม่ใช่ตัวละครหลักๆ รู้สึกเหมือนขาดอรรถรสอะไรไปบางอย่าง ^^” แม้จะเริ่มต้นแบบมึนๆ อยู่สักหน่อย แต่พอเริ่มตั้งหลักได้ ก็อ่านได้เร็วดีเหมือนเล่มอื่นๆ ค่ะ บิเบลียทั้งเซ็ต (เล่มนี้เล่มที่ Read More →

เรื่อง 16 องศาเหนือ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน ภาค 1.2 ผู้แต่ง วินทร์ เลียววาริณ สำนักพิมพ์ 113 เลขมาตรฐานหนังสือ 9786167455600 เพิ่งอ่านพุ่มรักเล่มล่าสุด (คดีสามเงา) จบไป พอมาต่อกับ 16 องศาเหนือ เราเห็นจุดร่วมบางอย่าง บางที อาจเป็นแรงบันดาลเดียวกันที่มีต่อคุณวินทร์ในช่วงนั้น แม้ทั้งสองเรื่องจะมีพล็อตกับคนละแบบ แต่ใจความสำคัญที่ซ่อนอยู่ในสองเล่มนี้ กลับรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน 16 องศาเหนือ ทิ้งห่าง 17 องศาเหนือ ไปนานพอที่จะทำให้เราหลงลืมอะไรๆ ไปหลายอย่าง เราจำเรื่องเดิมได้เพียงคร่าวๆ ซึ่งมันน่าเสียดาย เพราะเก็บอรรถรสได้ไม่สนุกเท่าถ้าเราอ่านรวดเดียวเรียงกันสามเล่ม แถมคุณวินทร์ยังเล่าสลับช่วงเวลาไปมา ทำให้คิดตามไม่ค่อยทัน คิดเดาทางล่วงหน้ายิ่งยากเข้าไปใหญ่ ต้องคอยตั้งสติปรับโหมดตามให้ทัน .. มันก็จะมึนๆ หน่อย ถ้าจะอ่านเล่มนี้เล่มเดียว เราควรหาเวลาว่างนั่งอ่านรวดเดียวยาวไปเลย ไม่ควรอ่านๆ หยุดๆ .. แต่ถ้าจะให้ดี เราควรหาวันหยุดยาวว่างๆ นั่งไล่อ่านมาตั้งแต่ .. ปีกแดง น้ำเงินแท้ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน 17 องศาเหนือ .. และ 16 องศาเหนือ Read More →

เรื่อง นิยายสืบสวนฆาตกรรม ชุด เสี่ยวนักสืบ ลำดับที่ 8 พุ่มรัก พานสิงห์ : คดีสามเงา ผู้แต่ง วินทร์ เลียววาริณ สำนักพิมพ์ 113 เลขมาตรฐานหนังสือ 9786167455853 พุ่มรัก พานสิงห์ ในเล่มนี้ เป็นตอนยาวเรื่องเดียวตลอดเล่ม เป็นเล่มที่อ่านแล้วสนุกมาก ชอบมาก คดีสามเงา เป็นคดีที่คุณวินทร์มาขั้นสุด จินตนาการพาไปแบบสุดๆ แอบคิดว่าคุณวินทร์ต้องเก็บกดกับระบบคอรัปชั่นในเมืองไทยมากแน่ๆ ถึงกับเขียนเป็นพล็อตแบบนี้ออกมาได้ >,< สำหรับในตอนนี้ ปมที่ซ่อนไว้ ปมเล็กปมน้อยต่างๆ ล้วนไขไม่ยาก ถ้าเคยอ่านนิยายสืบสวนมาบ้างน่าจะพอเดาได้เกือบหมด แต่สาส์นที่แทรกเอาไว้ในเรื่อง .. การปฏิรูปการเมืองขั้นสุดโต่งนี่มันช่างฝันสุดกู่ดีจริงๆ คุณวินทร์เอาความฝันของคนทั้งประเทศ .. ทั้งโลก .. มาใส่ไว้ในนิยายนักสืบตอนนี้ ใครๆ ก็อยากให้บ้านเมืองไม่มีคอรัปชั่น และวิธีของตัวละครในเรื่องนี้ ก็ชวนเชื่อให้เราบ้าไปกับเขาได้จริงๆ แม้จะบอกว่าเราเดาพล็อตและปมต่างๆ ของคุณวินทร์ในเรื่องนี้ได้ แต่สำนวนการเล่า ไปจนถึงวิธีไขคดีของพุ่มรัก ก็ไม่ทำให้หนังสือเล่มนี้น่าเบื่อไปได้เลย ต่อให้รู้หมดแล้ว ต่อให้เป็นการอ่านซ้ำหลายๆ รอบ มันก็ยังสนุกอยู่ดี นี่แหละ คุณวินทร์ เลียววารินทร์ ในร่างของพุ่มรัก Read More →

เรื่อง เจ้าสาวในสายลม ผู้แต่ง ว.วินิจฉัยกุล สำนักพิมพ์ อรุณ เลขมาตรฐานหนังสือ 9786161823139 เจ้าสาวในสายลม เป็นนิยายที่ ‘ตลาด’ ที่สุดในสารบบ ว.วินิจฉัยกุล (ที่เราเคยอ่าน) เลย เราไม่เข้าใจว่าทำไมช่วงหลังๆ อ.วินิตาถึงได้เขียนนิยายพล็อตแบบนี้ซ้ำๆ กันเรื่องแล้วเรื่องเล่า ไม่ว่าจะเป็น ความฝันครั้งที่สอง ชายแพศยา ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องราวของผู้ชายหลายใจ ชายหนึ่งหญิงสอง รักสามเส้า รักที่ถูกแย่ง ฯลฯ เป็นรักไม่สมหวังของหญิงสาว และหญิงวัยกลางคน ที่หน้าตาไม่สะสวย .. ทำนองนี้ทั้งนั้น ดีกรีแรงบ้าง เบาบ้าง แต่พล็อตแทบไม่เขยิบไปไหน บางทีอดคิดไม่ได้ว่าผู้เขียนตั้งใจจะส่งสาส์นอะไรบางอย่างถึงผู้อ่านหรือเปล่า แต่เราก็ยังขบไม่แตกเสียที ยิ่งเล่มนี้ยิ่งหนัก นางเอกของเราถึงขั้นด่าทอ หยาบคายเกินเบอร์นางเอกของ ว.วินิจฉัยกุลไปหลายขุม ผู้ชายในเรื่องนี้ก็ไม่ได้ด้อยหรือเด่นไปกว่าเรื่องอื่นเท่าไร แม้แต่ผู้ชายที่ผู้เขียนพยายามมอง (ผ่านสายตานางเอก) ว่าเป็นคนดี เราก็ยังมองว่าไม่เห็นดีตรงไหนเลย .. แค่ผู้ชายใจโลเลคนหนึ่ง ผู้ชายทั้งสองคนในเรื่องนี้ ล้วนหาได้ตามคลับฟรายเดย์หลายตอน หลายเคส เป็นหนังสือที่อ่านแล้ว เรายุให้คนเลิกกันทั้งเรื่องเลย 555 เป็นเรื่องที่อ่านแล้วหงุดหงิดมาก ตั้งแต่เริ่มเรื่อง รสสินีมีข้อดีเพียงอย่างเดียว คือสวย (ซึ่งเป็นข้อดีที่เธอไม่ได้สร้างขึ้นเองเสียด้วย) แต่ข้อดีข้อนั้น ทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอ Read More →

เรื่อง กุหลาบเกี่ยวใจ ผู้แต่ง กิ่งฉัตร สำนักพิมพ์ ลูกองุ่น เลขมาตรฐานหนังสือ 9786167727202 หลังอ่าน ดอนกิโฆเต้ จบลง แล้วต่อด้วยนิยายของกิ่งฉัตร .. มันช่างเยียวยาจิตใจดีจริงๆ เลยค่ะ .. ปลาบปลื้ม .. T—-T เมื่อตัวละครเซ็ตเก่าของกิ่งฉัตร อย่างแก๊งสามทหารเสือสาว และตัวละครอื่นๆ ที่เชื่อมโยงยิบย่อยกันออกไปเป็นขยุ้มเหล่านั้น ไม่สามารถก้าวข้ามยุคเทคโนโลยีสมัยใหม่ (อันมีโทรศัพท์มือถือ และนานาแอพลิเคชั่น) มาได้ (เรายังคิดถึงสาระวารีอยู่นะ .. กระซิกๆ) .. กิ่งฉัตรก็เริ่มสร้างเซ็ตตัวละครใหม่ โดยเริ่มจาก อธินาถ จากกลุ่มโรนินสยาม ในเรื่อง รื่นรักรมย์ลวง@หัวหิน และในเรื่อง กุหลาบเกี่ยวใจ นี้ ตัวละครที่สองของกลุ่มเปิดตัวแล้วค่ะ 🙂 จากที่เคยคิดว่าหมดยุคของกิ่งฉัตร (ไปมีตัวตายตัวแทนเป็นอลินาและนิยายสายแฟนตาซี) ไปแล้ว ตอนนี้ก็ขอเปลี่ยนความคิดกลับมาเชียร์กิ่งฉัตรอีกครั้ง เพราะเล่มนี้มันสนุกมากจริงๆ (การหยิบมาอ่านต่อจากดอนกิโฆเต้ ก็มีส่วนทำให้เล่มนี้มันสนุกมากขึ้นไปอีก) กุหลาบเกี่ยวใจ เป็นคล้ายๆ ตัวเชื่อมอารมณ์มาจากรื่นรักรมย์ลวง@หัวหิน ด้วยว่าตัวละครในเรื่องนี้ มาจากกลุ่มเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับเรื่องก่อนหน้า ดังนั้น .. ถึงแม้กิ่งฉัตรจะเปิดเรื่องด้วยตัวละครมากมายเป็นกระบุงโกย แต่เราก็ไม่สับสน ไม่ต้องเดาได้เลยว่า .. Read More →

เรื่อง ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน ผู้แต่ง มิเกล เด เซรบันเตส ซาเบดร้า ผู้แปล สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์ สำนักพิมพ์ ผีเสื้อ เลขมาตรฐานหนังสือ 9741403143 ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่าฯ เป็นเรื่องราวของขุนนางต่ำศักดิ์คนหนึ่ง เขาอายุราวห้าสิบเศษ ซึ่งแก่หง่อมในยุคนั้น (เมื่อราว 400 ปีก่อน .. ตรงกับยุคพระนเรศวรในบ้านเรา) ดอนกิโฆเต้ชอบอ่านนิยายอัศวินชนิดคลั่งไคล้ และเมื่อบ้าถึงขีดสุด เขาก็ตัดสินใจว่าตัวเองเป็นอัศวินพเนจรให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คือนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า .. ถ้าจะบ้าต้องบ้าให้สุด!? ดอนกิโฆเต้ออกเดินทางไปกับม้าคู่ใจและอาวุธคู่มือ .. เพื่อผจญภัย และสร้างวีรกรรม มีอาวุธอันเป็นมรดกตกทอดจากปู่ทวด ชุดเกราะก็ขุดเอาเก่าๆ โล่ก็ยืมเขามา ส่วนเกราะคลุมหน้า เขาลงมือทำเอง .. ด้วยกระดาษแข็ง!! (แล้วในตอนต่อมาก็เปลี่ยนไปใช้กะละมัง!!!) แล้วก็เชื่ออย่างจริงจังว่าตัวเองเป็นอัศวินพเนจรจริงๆ นอกจากนี้มีชาวนาบ้านใกล้หลงผิดคนหนึ่ง พาลเชื่อไปกับคุณดอนฯ ด้วย ยอมเดินทางไปกับเขาในฐานะอัศวินสำรอง .. หรือก็คือคนสนิทรับใช้นั่นเอง ชาวนาคนนี้นามว่าซานโช่ ปันซ่า ดอนกิโฆเต้ มีม้าคู่ใจอยู่หนึ่งตัว เป็นม้าผอมกะหร่องเหมาะกับเจ้าของ ม้าของคุณดอนฯ ก็มีชื่อด้วย คือโรสินันเด้ และตามหลักสูตรนิยายอัศวิน Read More →

เรื่อง เมฆาสัญจร ผู้แต่ง เดวิด มิตเชลล์ ผู้แปล จุฑามาศ แอนเนียน สำนักพิมพ์ มติชน เลขมาตรฐานหนังสือ 9789740210566 คำเตือน .. รีวิวนี้ เล่าไปสปอยล์ไปนะคะ ถึงจะนิดหน่อย แต่ก็มีบางเนื้อหาหลุดรั่วไปบ้าง ถ้าอยากได้อรรถรสและความเซอร์ไพร้ส์ แนะนำว่าอย่าเพิ่งอ่าน และอย่าเพิ่งดูภาพยนตร์ด้วย ถ้าเคยดูแล้ว เราว่าน่าจะลืมๆ ไปบ้างแล้วแหละ อย่าเพิ่งไปรื้อมาดูซ้ำ อ่านหนังสือให้จบก่อน มันจะเซอร์ไพร้ส์กว่าจริงๆ (จริงๆ เรื่องก็ไม่ได้หักมุมอะไรมากนะ แต่มันจะมีจุดเล็กจุดน้อยที่ถ้าเราไม่รู้มาก่อน มันจะประทับใจมาก) แต่ว่านะ ถ้าไม่รู้อะไรมาก่อนเลย มันก็จะเริ่มต้นยากหน่อย .. สู้ๆ นะคะ เพื่อความสนุก ^^ เราหยิบเล่มนี้มาอ่านเพราะเชื่อคนง่ายค่ะ เคยไปอ่าน บทความ ที่บอกว่า ถ้าเราชอบเล่มนี้ น่าจะชอบอีกเล่มนั้นด้วย ซึ่งหนึ่งในหลายๆ คู่ที่ผู้เขียนบทความเขาอ้างถึงก็คือ โมบี้ดิ๊ค กับ เมฆาสัญจร นี่แหละ ซึ่ง .. เมื่อเราอ่านจบแล้วก็พบว่า .. ไม่เห็นจริงเลย เราเฉยๆ กับโมบี้ดิ๊คมาก แต่กับ Read More →

เรื่อง โมบี้ดิ๊ค ผู้แต่ง เฮอร์แมน เมลวิลล์ ผู้แปล สายธาร สำนักพิมพ์ ประพันธ์สาส์น เลขมาตรฐานหนังสือ – โมบี้ดิ๊ค ยังคงเป็นหนังสือที่บอกเล่าการล่าปลา เช่นเดียวกันกับ ชายชราและทะเล โดยในช่วงต้น เราว่าเล่มนี้ให้อรรถรสในการอ่านมากกว่านะ แต่พออ่านไปอ่านไป กลับกลายเป็นว่าก็พอๆ กัน .. เริ่มตัดสินไม่ได้ว่าเล่มไหนดีกว่ากัน .. 555 โดยวิธีเล่า โมบี้ดิ๊ค สนุกกว่า (ทั้งนี้ต้องยกเว้นให้กับบางช่วงที่แปลงงๆ ของสำนวนนี้นะ) สำหรับเล่มนี้มีทั้งพิมพ์ผิด และพิมพ์ด้วยตัวสะกดที่ต่างไปจากการสะกดคำสมัยนี้ (มันถูกพิมพ์ไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518) สำนวนแปลที่ดีก็มี แต่ที่ประหลาดๆ จับใจความไม่ได้ เหมือนใช้กูเกิ้ลทรานสเลทแปลก็มีเหมือนกัน เนื้อเรื่องไม่ต่อเนื่อง กระโดดข้ามบางส่วนไปเป็นช่วงๆ โดยรวมๆ คือยังไม่ใช่เล่มที่สมบูรณ์ เราว่า ถ้าลองอ่านฉบับที่พิมพ์ขึ้นมาใหม่ๆ (อย่างของสำนักพิมพ์ทับหนังสือ) ซ้ำอีกรอบ อาจจะดีกว่านี้ อ่านเล่มนี้จบ ก็ชักอยากจะหาฉบับพิมพ์ใหม่มาอ่านซ้ำอีกรอบเหมือนกัน แต่ถ้ามองข้ามวิธีเล่าไป มองกันที่วิธีคิด มุมมองของผู้ล่าปลา .. เรากลับชอบ ชายชราและทะเล มากกว่า ซานติเอโก ให้เกียรติปลาที่เขาล่า เขามองว่าปลากับเขาเท่าเทียมกัน ในขณะที่กัปตันอาฮับจากเรื่องนี้ ทำทุกวิถีทางเพื่อแก้แค้นสัตว์เดรัจฉาน Read More →

เรื่อง ชายชราและทะเล ผู้แต่ง เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ผู้แปล วาด รวี สำนักพิมพ์ ไต้ฝุ่น เลขมาตรฐานหนังสือ 9786167144399 สำหรับหนังสืออภิมหาซุปเปอร์คลาสสิกเล่มนี้ เป็นหนังสือที่มีทั้งเรื่องย่อ ทั้งสปอยล์ เล่าเอาไว้เต็มโซเชียลมีเดียไปหมด (อาจจะในชื่ออื่น อย่างเช่น เฒ่าทะเล, เฒ่าผจญทะเล ฯลฯ) ชายชราและทะเล เป็นเพียงเรื่องสั้นยาวๆ ที่ไม่มีอะไรมาก เรื่องราวของชาวประมงชราที่ล่าปลาไม่ได้ติดกันเป็นเดือนแล้ว เรื่องอดอยากไม่อาจทำร้ายแก และคำล้อเลียนของเพื่อนชาวประมง (รุ่นลูกรุ่นหลาน) ก็ไม่อาจทำร้ายแกด้วยเช่นกัน แกไม่ได้เด็ดเดี่ยว ยืนหยัดต่อสู้เพื่อเอาชนะคำสบประมาทอะไร ยังคงใช้ชีวิตชาวประมงชิลด์ๆ ไปในแต่ละวัน และเพราะมันเป็นเรื่องสั้นๆ (ที่มีคำนิยมในด้านการใช้คำกระชับเป็นเลิศ) เมื่อเกริ่นนำมาได้สักหน่อย ผู้เขียนก็พาเราเข้าสู่ฉากออกทะเลกันเลย ไฮไลต์ของเรื่องก็อยู่ที่ฉากล่าปลาของลุงซานติอาโกนี่แหละ ที่ต่อให้มีสักพันสปอยล์ .. เล่ายังไงก็ไม่สามารถเล่าอรรถรสแห่งฉากนี้ได้เท่าอ่านเอง แต่เอาเข้าจริงๆ เราก็ไม่ได้ระทึกอะไรกับฉากนี้เท่าไรนะ โดยรวมๆ เราไม่ได้รู้สึกว่ามันดีเลิศเลอ (อาจเป็นเพราะเราเข้าไม่ถึงเอง) แต่มันก็ไม่ได้แย่เท่าวรรณกรรมคลาสสิคอื่นๆ บางเล่ม .. มันอยู่ในระดับกลางๆ สำหรับเรา อ่านได้ เพลินๆ สนุกดี แต่ไม่อ่านชีวิตก็ไม่ได้พลาดอะไรไป .. ประมาณนั้น