เรื่อง โมบี้ดิ๊ค
ผู้แต่ง เฮอร์แมน เมลวิลล์
ผู้แปล สายธาร
สำนักพิมพ์ ประพันธ์สาส์น
เลขมาตรฐานหนังสือ 

โมบี้ดิ๊ค ยังคงเป็นหนังสือที่บอกเล่าการล่าปลา เช่นเดียวกันกับ ชายชราและทะเล
โดยในช่วงต้น เราว่าเล่มนี้ให้อรรถรสในการอ่านมากกว่านะ
แต่พออ่านไปอ่านไป กลับกลายเป็นว่าก็พอๆ กัน ..
เริ่มตัดสินไม่ได้ว่าเล่มไหนดีกว่ากัน .. 555

โดยวิธีเล่า โมบี้ดิ๊ค สนุกกว่า (ทั้งนี้ต้องยกเว้นให้กับบางช่วงที่แปลงงๆ ของสำนวนนี้นะ)
สำหรับเล่มนี้มีทั้งพิมพ์ผิด และพิมพ์ด้วยตัวสะกดที่ต่างไปจากการสะกดคำสมัยนี้
(มันถูกพิมพ์ไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518)
สำนวนแปลที่ดีก็มี แต่ที่ประหลาดๆ จับใจความไม่ได้
เหมือนใช้กูเกิ้ลทรานสเลทแปลก็มีเหมือนกัน

เนื้อเรื่องไม่ต่อเนื่อง กระโดดข้ามบางส่วนไปเป็นช่วงๆ โดยรวมๆ คือยังไม่ใช่เล่มที่สมบูรณ์
เราว่า ถ้าลองอ่านฉบับที่พิมพ์ขึ้นมาใหม่ๆ (อย่างของสำนักพิมพ์ทับหนังสือ) ซ้ำอีกรอบ อาจจะดีกว่านี้
อ่านเล่มนี้จบ ก็ชักอยากจะหาฉบับพิมพ์ใหม่มาอ่านซ้ำอีกรอบเหมือนกัน

แต่ถ้ามองข้ามวิธีเล่าไป มองกันที่วิธีคิด มุมมองของผู้ล่าปลา ..
เรากลับชอบ ชายชราและทะเล มากกว่า
ซานติเอโก ให้เกียรติปลาที่เขาล่า เขามองว่าปลากับเขาเท่าเทียมกัน
ในขณะที่กัปตันอาฮับจากเรื่องนี้ ทำทุกวิถีทางเพื่อแก้แค้นสัตว์เดรัจฉาน
แค้นจนหน้ามืดตามัว ขาดสติ ทำทุกอย่างเพื่อที่จะแก้แค้น
เขาบ่มเพาะความเกลียดชัง เขาหล่อเลี้ยงมัน
และพาชีวิตลูกเรือมากมายร่วมทะเลอารมณ์ไปกับเขา
ลมหายใจเข้าออกของเขามีเพื่อแก้นแค้นโมบี้ดิ๊คเท่านั้น

เหตุการณ์ทั้งหมดในเล่มนี้ ถูกเล่าโดยลูกเรือมือใหม่หมาดๆ คนหนึ่ง นามว่า อิชมาเอล
สำหรับวิธีเล่านั้น บางช่วงเหมือนนิยาย แต่บางช่วงก็เหมือนสารคดีล่าวาฬ
และระหว่างเรื่องดำเนินไป เรือเปโค๊ดก็ได้ล่าวาฬตัวอื่นๆ ไปด้วย
ตามหน้าที่ของเรือล่าวาฬ เช่นเดียวกับเรือล่าวาฬลำอื่นๆ
ฉากแล่วาฬที่ล่ามาได้ ให้ความรู้สึกที่แย่มาก ..
แต่ก็นั่นแหละ มันดูมีสีสัน มีรสชาติมากกว่า ชายชราและทะเล ..
เอาจริงๆ ก็แล้วแตคนชอบอ่ะเนอะ

นับตั้งแต่ต้นจนถึงอ่านจบ หนังสือเล่มนี้มีทั้งส่วนที่เราชอบและไม่ชอบ
และก่อนที่จะตัดสินออกมาว่าชอบหรือไม่ชอบมัน ..
เราก็ยังอยากจะลองอ่านเวอร์ชันอื่นอีกสักทีดูก่อน
ถ้ามีโอกาสได้อ่านเมื่อไร จะมารีวิวเล่าสู่กันฟังอีกครั้งค่ะ 🙂

Comments are closed.

Post Navigation