เรื่อง อันกามการุณย์
Non fa niente
ผู้แต่ง ลาดิด (LADYS)
สำนักพิมพ์ ลาดิดและมูนสเคป
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786169443445

ในตอนเริ่มต้น ผู้เขียนไม่ได้บอกอะไรเรามากไปกว่า
นี่เป็นเรื่องของแม่คนหนึ่ง ที่กำลังเดินทางอยุ่ในฟลอเรนซ์ อิตาลี
และก็กำลังเล่าการเดินทางครั้งนี้ให้ลูกฟัง
สลับกับการรำลึกถึงอดีตระหว่างเธอกับลูก .. และบางผู้คน
เป็นการถ่ายทอดแต่ฝ่ายเดียว
เรื่องราวมาเป็นชิ้นส่วนขาดๆ เกินๆ

เป็นเราเอง ที่ต้องคอยปะติดปะต่อเรื่องราวทีละน้อย
จากเศษชิ้นส่วนแหว่งวิ่น ที่ตัวละครเฉือนเนื้อเล่า
ระหว่างอ่าน มวลอากาศรอบกายหนา หนัก อึดอัด
ทำให้เราสูดหายเข้าออกได้ยาก หายใจไม่ออกเป็นช่วงๆ
เป็นหนังสือที่อ่านแล้วอึดอัด เนิบเนือย ไม่ไปไหน

นี่ไม่ใช่นิยายที่เหมาะสำหรับนักตัดสินผู้อยู่ในกรอบ

เราคาดเดา (เอาเอง) อย่างถือวิสาสะว่า
ผู้เขียนน่าจะต้องการถ่ายทอดความรู้สึกทุกข์ขมภายใน
ออกมาในเชิงสัญลักษณ์
ทำให้คนอ่านรู้สึกถึงความผิดบาป
สับสน ท้าทาย กล้า และกลัว ปะปน

ตัวละครถ่ายทอดความทุกข์ใจ
ถึงสิ่งที่อยู่ภายใน ที่เธอ (หรือเขา) ต้องแบกรับ
สิ่งที่ต้องซุกซ่อน บิดผัน ปิดบัง
และสิ่งที่ต้องใช้ความกล้าหาญเพื่อเผชิญหน้ากับมัน

ตรงกลางระหว่างการเดินทางไปถึงตอนจบ
เราคิดอยู่ตลอดเวลาว่า หนังสือเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร
จึงจะทำให้ผู้อ่านส่วนใหญ่ลงคะแนนว่าดี

ยิ่งอ่าน ก็ยิ่งคิด ..
เราคิดไปตลอดการอ่านว่า
ถ้าคนเป็นลูกได้รับรู้ในสิ่งที่คนเป็นแม่กำลังถ่ายทอดอยู่ในเล่มนี้
จะต้องรับรู้อย่างไร รู้สึกอย่างไร แสดงออกอย่างไร

คนคนหนึ่งมีสิทธิ์ที่จะเหลวแหลก ผุพัง ..
ได้เท่าที่เขาจะปล่อยตัวปล่อยใจ
แต่เราไม่โอเคเลย
กับการที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งเกิดขึ้นมาอยู่ท่ามกลางความผุพังเช่นนี้
ถึงเราจะไม่อาจควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ให้เป็นไปได้ดังใจ
แต่เราก็สามารถที่จะควบคุมบางสิ่งบางอย่าง ..
ในส่วนที่อยู่ในความรับผิดชอบของตัวเราเอง

คนเรา เมื่อเล่าเรื่องตัวเอง
ต่อให้เป็นเรื่องเลวร้ายขนาดไหน
น้ำเสียงที่เล่า ก็ยังคงเป็นน้ำเสียงแห่งความเข้าอกเข้าใจ
ในข้อแม้ และเหตุผลต่างๆ นานา ที่เราจำเป็นต้องทำ
อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเรื่องราวเดียวกันนี้
ถูกเล่าผ่านมุมมองของลูกสาว ..
การกระทำของลัล จะสร้างรอยแผลบาดช้ำสักเพียงไหน

และหนังสือเล่มที่ถูกเล่าโดยลูกสาว .. เล่มนั้น
ก็ไม่มีใครควรค่าแก่การอ่าน ไปมากกว่าตัวลัลเอง ..