เรื่อง ร่างของสสาร
ผู้เขียน ชาคริต แก้วทันคำ
สำนักพิมพ์ ตำหนัก
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786166301397

ร่างของสสาร เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่หลากหลาย
แต่ก็มีวิธีเล่าที่เป็นธีม เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมองเห็นได้

เปิดเรื่องมาด้วยเรื่องสั้น สืบมหรศพ
สำหรับเรา เรานิยามเรื่องสั้นสไตล์นี้ว่าเป็นเรื่องสั้นแนวทดลอง
ผู้เขียนเขียนด้วยกลไก กลวิธี
มากกว่าจะลื่นไหลไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก
เป็นเรื่องสั้นที่เล่นกับภาษา การบรรยาย
เป็นเรื่องสั้น ที่ดูคล้ายว่าจะเป็นการสอนเขียนเรื่องสั้นอีกทีหนึ่ง
การอ่านเรื่องสั้นสไตล์นี้ จึงไม่ได้ทำงานกับความรู้สึกของคนอ่าน
แต่เป็นหนังสือแบบที่สนุกอ่าน ชวนสนุกคิด
เราว่าเล่มนี้น่าจะเป็นประโยชน์กับคนที่อยากเขียนหนังสือ
ยิ่งถ้าอยากเขียนเรื่องสั้นโดยตรงเลย ยิ่งเรียกได้ว่าเหมาะสุดๆ

สืบมหรศพ เป็นเรื่องที่หยิบเหตุการณ์การเสียชีวิตของแตงโม
ซึ่งเป็นข่าวดัง ถูกพูดถึง และอยู่ในความสนใจของผู้คนอยู่หลายเดือน
เนื้อหาข่าวไม่ได้เกี่ยวโดยตรงกับเนื้อเรื่อง
เป็นแต่เพียงเครื่องมือที่ผู้เขียนหยิบมาใช้
ถึงอย่างนั้น เราก็ยังได้ติดตามพัฒนาการของข่าว
ที่เกิดขึ้นจริงในช่วงเวลานั้น
จากแต่ละสถานการณ์ที่ผู้เขียนหยิบมาเล่า
(ในช่วงเวลานั้น เราไม่ได้ติดตามข่าวนี้อย่างใกล้ชิด)

ผู้เขียนจงใจใส่ตัวสะกดผิดๆ แบบที่เราพบเจอบ่อยๆ
จากการอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์ของเพจสำนักข่าว
แปลกดีที่เราอ่านได้ลื่นไหล ไม่สะดุด (แค่รู้สึกรำคาญนิดหน่อย ;P)
คนเราทุกวันนี้เคยชินกับภาษาแบบนี้ไปแล้วหรือเปล่านะ
ขนาดคน genฯ เรายังชิน แล้วเด็กยุคใหม่ที่เติบโตมาในสังคมแบบนี้
เราว่าความเคยชินของพวกเขาต้องเหนือพวกเราไปอีกระดับ

แม้ว่าเนื้อเรื่องในตอนจบจะไม่ใช่สไตล์เราเท่าไร ^^”
แต่เราชอบจังหวะของการตัดจบ
มันพลิกความรู้สึกแบบหงายเงิบไปเลย
ขำก็ขำ แม้จะไม่ค่อยขำกับอะไรแบบนี้ แต่ผู้เขียนก็ทำให้เรายิ้มได้
แบบ .. จบแบบนี้เลยเหรอ >,<

โอเคค่ะ ไปต่อเรื่องที่สองกัน .. ก็แค่ต้นไม้และบทที่ 14
คอนทราสต์กับเรื่องแรกแบบสุดขั้ว
ถ้าเรื่องแรกคือการปั่น
เรื่องนี้กำลังพาเรากลับสู่ความสงบ ภายในใจ ภายในตัวตน
เราชอบการเริ่มต้น ชอบพล็อต
ชอบบางส่วนจากหนังสือเล่มอื่น
(สูญสิ้นพันธนา ของไมเคิล อลัน ซิงเกอร์) ที่ผู้เขียนยกมาใส่
ชอบสารที่สื่อออกมา มันจับใจ
และใช้ได้กับทุกอย่างในชีวิต

ไมยราบ
เล่าเรื่องด้วยความรู้สึก
เศร้าเงียบๆ เรียบง่าย ละเมียดละไม
ความรู้สึกของตัวละคร
ค่อยๆ แทรกซึมลงไปในใจคนอ่าน
และทั้งสองฝ่ายก็ใช้ความรู้สึกร่วมกัน

เรื่องต่อมา เป็นแค่ตัวประกอบ
เราชอบการแบ่งเรื่องออกเป็น 4 พาร์ท
แต่ละพาร์ทเล่าเรื่องคนละเรื่อง
แต่ธีมทั้งหมดเล่าถึงตัวละครในครอบครัว
ที่ต่างฝ่ายต่างก็เป็นเพียงตัวประกอบในชีวิตกันและกัน

เรื่องแรกในชุดนี้ เข้านอกออกใน
การบรรยายของผู้เขียนเข้าถึงจิตใจผู้หญิงวัยแม่ได้ดีจัง
ถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของหญิงวัยกลางคนได้ตรงใจ
ความคิดมาก คิดเองเออเอง น้อยอกน้อยใจ ในแบบของผู้หญิง
มันเป็นแบบนั้นแหละ
แล้วก็หยิบประเด็นทางสังคมและการเมืองเข้ามาเนียนๆ ลงตัว
เพราะการเมืองมันอยู่ในทุกเรื่องของชีวิตอยู่แล้ว
ชอบตรงที่ผู้เขียนค่อยๆ แกะ เกลา สาเหตุที่เลาเป็นเช่นที่เธอเป็นด้วย

เรื่อง digital footprint
ผู้เขียนถ่ายทอดขนบ วิธีคิด การดำเนินชีวิตแบบคนยุคนี้
ที่ต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเองบนโลกโซเชียล
มีพลิกตอนจบนิดหน่อย เป็นตอนจบในแบบของผู้เขียน

เรื่องที่สามในชุดนี้ .. เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน
ความจบเรื่อง และทิ้งเราไว้กลางทางนั้น!!

เรื่องที่สี่ของชุด .. แต่ละมื้อ แต่ละเดย์
ดูมีความ free writing เป็น slice of life
ในแบบของเขยฝรั่งที่แต่งกับสาวไทย
เรื่องนี้ไม่ทำงานกับเรา

ผมจะเล่าเรื่องผีให้คุณฟัง
เรื่องนี้ชอบจัง ผู้เขียนเล่าเรื่องได้สนุก ชวนติดตาม
เป็นเรื่องผีที่ไม่ต้องตามขนบ และร่วมสมัย ^^

แมงกะพรุน และโลกของลัลลา
สองเรื่องที่เชื่อมต่อกัน
เล่าเรื่องของคนที่ป่วยทางจิตใจ ในอีกรูปแบบ อีกมุมมอง
เราไม่แน่ใจว่าคนป่วยจริงๆ จะคิด จะรู้สึกแบบนี้มั้ย
แต่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดมันออกมาผ่านสายตาตัวละคร
ที่เป็น ที่อยู่ ในสังคมเช่นนี้

ปกติของหัวใจ
เล่าเรื่อยๆ ปกติธรรมดา
แต่นำพาเราไปสู่ความโรแมนติคแบบที่ไม่ได้คาดเอาไว้ก่อน
ไม่คิดว่าน้ำตาจะซึมจากเรื่องสั้นๆ เพียงเท่านี้ แต่ก็เป็นไปแล้ว ^^

กลายเป็นอดีต
เป็นเรื่องที่อ่านยากแฮะ
ในเรื่องสั้นๆ เกิดอะไรขึ้นมากมายและรวดเร็ว
ทุกอย่างถูกเล่าไปเรื่อยๆ ตัดเหตุการณ์ไปเรื่อยๆ นำพาเราไปเรื่อยๆ
จนบางครั้งเรางงว่าบทบรรยายนี้หมายถึงใคร
มีกลับมาอ่านซ้ำบ้างเป็นบางช่วง เป็นวิธีเขียนที่แปลก ..
เราว่าผู้เขียนทำการทดลองล่ะ

สิบปีต่อมา
เรื่องนี้แปลกเลย
ในช่วงที่เริ่มอ่าน คำว่า “อิหยังวะ!” คือคำที่ลอยวนอยู่ในหัว 5555
แต่พออ่านไปอ่านไป เราก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า
ถ้าเราเป็นกวาง เราจะเลือกใช้ชีวิตยังไง
จะอยู่เป็นกวางสงบเสงี่ยม หรือเป็นกวางกบฏ?

เป็นเขยใต้
ฉากของเรื่องคือภาคใต้ เรื่องราวคือชีวิตประจำวัน
ใจความสำคัญของฉาก อยู่ในงานศพ
เรื่องนี้อ่านสนุก ชวนติดตาม
ผู้เขียนเล่นกับความเชื่อ พาเราเดินก้ำกึ่ง
ไปหาทางออกว่าจะไปจบลงตรงความลี้ลับหรือไม่
และชอบตอนจบ ชอบลูกเล่นที่ผู้เขียนใช้
เรียกรอยยิ้มให้กับตอนจบเล่มของเรา ^^

ร่างของสสาร เป็นหนังสือที่ผู้เขียนเล่าเรื่องได้เก่ง
หลายเรื่องเริ่มต้นจากอะไรไม่รู้
แต่กลับดึงดูดให้เราติดตามความอะไรไม่รู้นั้นไปจนจบ
เพลิดเพลิน สนุกไปกับอรรถรส ภาษา เรื่องราว
บางเรื่องเต็มไปด้วยเรื่องราวของคนพื้นถิ่นในยุคร่วมสมัย
ตัวละครเป็นคนเหนือใต้อีสานได้สมบท

แม้แต่ตอนจบ ก็ยังเป็นจบอย่างมีชั้นเชิงสะกิดอารมณ์
บางเรื่อง ก็สร้างเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ แบบไม่มีบทสรุป
มันเป็นหนังสือที่เราเริ่มต้นอ่านอย่างไม่คาดหวัง
แต่กลับสร้างความสุข ความสนุก และรอยยิ้มให้เราหลังอ่านจบ
มันไม่ใช่หนังสือตลก ออกจะเสียดสีสังคมด้วยซ้ำในบางเรื่อง
แต่ผู้เขียนมีอารมณ์ขัน
และเข้าใจสอดแทรกมันเข้าไประหว่างเรื่อง ระหว่างเล่ม
เป็นหนังสือที่น่าสนใจ และแนะนำให้อ่านค่ะ ^^

ปล. ขอบคุณผู้เขียน สำหรับหนังสืออ่านสนุกเล่มนี้นะคะ
ชอบมากๆ และขอบคุณมากๆ ค่ะ ^^