เรื่อง รุ้งไม่จาง
ผู้แต่ง รัศมีจันทร์
สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786162142017

รุ้งไม่จาง เป็นนิยายเรื่องแรกของรัศมีจันทร์ ที่เราได้อ่านค่ะ
มันเป็นหนังสือที่เรามีโอกาสได้อ่านมันเข้าโดยบังเอิญ ..
หรือจะเรียกว่าพรหมลิขิตดีนะ?

เราได้รับหนังสือเล่มนี้ได้รับมาจากคู่ Book Blind Date
ประจำเดือนแห่งความรักในปี 2020 นี้
จากกลุ่มอ่านหนังสือ กองดองเธอนั้น อ่านมันเถอะนะ

รุ้งไม่จาง เล่าเรื่องของหญิงสาวกำพร้าครอบครัวคนหนึ่ง นามว่า ธารดา
การกำพร้าของธารดานั้น สร้างบาดแผลหลายประการให้เธอ
ทำให้เธอมีบุคลิกภาพที่กร้านแข็ง
และปิดกั้นตนเองจากความรู้สึกดีๆ ทุกประการ

ตัวละครอีกคนหนึ่ง โด่ง หรือดลภาค รุ่งพิพัฒกิจ
คือเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เป็นเพื่อนต่างเพศ และต่างฐานะ ที่ร่วมหุ้นเปิดบริษัทด้วยกัน
แต่ยังค่ะ เขาคนนี้ยังไม่ใช่พระเอก
พระเอกของเรื่องนี้ ไฮโซววววกว่านั้นอีกหลายเท่า

เรืองรอง เรืองเทพ พระเอกของเรื่อง
เป็นลูกชายของกรรมการผู้จัดการ เจ้าของธนาคารใหญ่
หล่อ รวย โสด นิสัยดี อบอุ่น อ่อนโยน ครบเซ็ต

รุ้งไม่จาง สำหรับเรา ถือว่าเป็นนิยายรสชาติแปลก แบบที่เราไม่ค่อยได้อ่านนัก
เรียกได้ว่า มันเปิดโลกใหม่สำหรับเรา
ซึ่งจริงๆ แล้วก็อดนึกดีใจไม่ได้ว่า
เมื่อยุคสมัยที่เรายังเด็ก ไม่มีหนังสือทำนองนี้ให้อ่านมากนัก
ไม่อย่างนั้นมันคงสร้างค่านิยมอีกอย่าง
หล่อหลอมให้เราเป็นคนอีกแบบ .. 
ในรูปแบบที่เราไม่ค่อยอยากเป็นนัก

ตัวละครธารดาในเรื่องนี้ ถูกวาดภาพให้เป็นผู้หญิงเก่ง
ที่ใช้ชีวิตรักอย่างกล้า บ้าบิ่น และทิ้งขว้าง
เป็นผู้หญิงเก่ง ที่สูบบุหรี่และพูดคำหยาบ .. ซึ่งเราไม่เข้าใจ
คนเก่ง ไม่จำเป็นต้องแสดงออกถึงสองสามอย่างเหล่านี้ก็ได้
นางเอกของเรื่องนี้ก๋ากั่นเกินจำเป็น
ใส่เกราะเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง ปิดกั้นความรู้สึกทั้งหมด
แสดงออกเพียงความไม่แยแส

อาจเป็นเพราะความกระด้างของตัวนางเอกนี่เอง
ที่ทำให้ฉากรัก (ในตอนต้น) ของเรื่องนี้แห้ง ขัด และแข็งไปหมด

มาว่ากันถึงฉากพบรักกันระหว่างพระนางบ้าง ..
ทัศนคติที่แตกต่าง วิถีชีวิตที่แตกต่าง ..
มันอาจจะเริ่มต้นจากความแปลกแตกต่าง
ที่ดึงดูดความสนใจของเรืองรอง เรืองเทพ
นอกจากนั้น เราหาเหตุผลไม่ได้เลยว่า
ทำไม ลูกชายนายแบงค์ผู้อยู่บนยอดหอคอย
แสนดี แสนเพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง
จะมาตกหลุมรักผู้หญิงประหลาดได้ตั้งแต่แรกเห็น

ยอมรับว่า แรกๆ เรารู้สึกขัดนู่นขัดนี่นิดหน่อยตามประสาคนเอาใจยาก
แต่พออ่านเรื่อยๆ ก็อ่านได้ลื่นไหลดี เพลินๆ ดี
เนื้อหาในเรื่องนี้ไม่มีความอิจฉาริษยาในเชิงชู้สาว
ไม่มีการกีดกันจากครอบครัวอันแสนอบอุ่นของพระเอก
ตัวละครเกือบทุกตัววางตัวเหมาะสม ถูกต้อง ต่อความรักของพระนาง
แต่ผู้เขียนเก่งในการบรรยาย
ผู้เขียนทำให้เราเห็นความแตกต่างระหว่างคนจากสองสังคม
ตัวตนที่ต่างฝ่ายต่างสั่งสมมาจากคนละการฟูมฟักเลี้ยงดู
แสดงให้เราเห็นความอึดอัด ความไม่เข้ากัน

 

และบทที่ 26 คือบทที่เราชอบมันที่สุด

โดยรวมๆ ถือว่าหนังสือเล่มนี้อยู่ในระดับที่ใช้ได้ อ่านสนุก ไม่ทำให้เสียอารมณ์
แต่ก็อยู่ในความรู้สึกที่ว่า อ่านก็ได้ แต่ถึงไม่อ่าน ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเราพลาดอะไรไป

อ้อ .. มีข้อติอยู่นิดหน่อย
คือการสะกดคำผิดแบบแย่ๆ มีมาให้เห็นประปราย
อย่างเช่น “นะค่ะ” “กอกตา” ฯลฯ
ปกติเราไม่ค่อยรู้สึกกับการสะกดคำผิดมากมายนักนะ
แต่เล่มนี้สะดุดจริงๆ

Comments are closed.

Post Navigation