เรื่อง มนุษย์ร้านสะดวกซื้อ
ผู้แต่ง มุราตะ ซายากะ
ผู้แปล พรรณวิมล จิตราวิริยะกุล
สำนักพิมพ์ อนิแม็กบุ๊คส์
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786163375414

คิดว่าไม่ได้สปอยล์นะ ..
แต่ก็เปิดเผยเนื้อเรื่องไม่น้อยเช่นกัน
สิ่งสำคัญของเรื่องนี้ (สำหรับเรา) ไม่ใช่การรู้เนื้อหาของเรื่องหรือไม่หรอก
แต่อยู่ที่ความคิดที่แตกยอดออกไปอย่างไม่สิ้นสุด .. หลังอ่านจบต่างหาก

มนุษย์ร้านสะดวกซื้อ เปิดเรื่องได้ดึงดูดมากเลย
ผู้เขียนใช้เพียงบทบรรยายฉากกิจวัตรในร้านสะดวกซื้อธรรมดาๆ
แต่แสดงให้เห็นถึงความชำนาญของพนักงานร้านสะดวกซื้อมืออาชีพ
อย่าง ฟุรุคุระ เคโกะ
ได้ชัดเจน เห็นภาพ และน่าทึ่ง
ส่งผลให้เรารู้สึกในแง่บวกต่อพนักงานคนนี้ทันที
และการที่คนอ่านรักตัวละครหลักในเรื่องที่เขากำลังอ่านอยู่ ..
ก็นับเป็นความสำเร็จขั้นต้นแล้ว สำหรับนิยายสักเรื่อง

เคโกะเป็นตัวละครหญิงสาวที่น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว
เธอมีชุดความเข้าใจ และตรรกะที่ต่างไปจากคนทั่วไป
ซึ่งเธอก็เปิดเผย และแสดงความคิดความรู้สึกเหล่านั้นออกมา
หากปฏิกิริยาตอบกลับจากคนรอบข้างต่างหาก
ที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวประหลาด
เคโกะจึงปรับตัว เธอเลิกแสดงออกตามสิ่งที่คิด
แต่เลือกที่จะเลียนแบบมนุษย์คนอื่นๆ ที่อยู่รอบตัวแทน
นั่นทำให้เธอใช้ชีวิตได้เป็นปกติขึ้น แต่ภายในแล้วไม่ใช่เลย ..
เธอยังคงรู้สึกแปลกแยกกับคนอื่นๆ เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำ
แค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เหมาะสม และทำให้เธอปลอดภัย

โดยรวมแล้ว พล็อตของเรื่องไม่มีอะไรซับซ้อน
แต่ด้วยวิธีเล่าอย่างละเอียด อย่างเข้าอกเข้าใจ
ทำให้เราเชื่อได้ว่าโลกนี้มีคนอย่างเคโกะอยู่จริงๆ
จนเลยเถิดไปเป็นว่า เคโกะอาจมีตัวตนอยู่จริง .. ที่ไหนสักแห่ง

และถึงแม้ว่าเรื่องจะดำเนินไปเหมือนกับไม่มีพล็อตสลักสำคัญ
แต่เราก็อยากรู้ (มาก) ว่าเรื่องราวมันจะจบลงยังไง ..

หนังสือบางเล่มให้ความรู้สึกอึดอัดขณะอ่าน
แม้ว่าเนื้อเรื่องจะสนุก แต่เราก็ต้องหยุดพักเหนื่อยเป็นระยะ อ่านต่อเนื่องไม่ได้
แต่กับ มนุษย์ร้านสะดวกซื้อ เล่มนี้
เป็นหนังสือที่ให้ความรู้สึกสบายใจ เป็นกันเองมากเลย
ทั้งที่ผู้เขียนเล่าต่อกันไปเรื่อยๆ ไม่ได้แบ่งเป็นบทย่อยๆ
ซึ่งการที่มันไม่ถูกแบ่งเป็นบทย่อย กลับทำให้เราอ่านต่อเนื่องเพลินจนลืมพัก
รู้ตัวอีกทีก็จบเล่มซะแล้ว

ตอนที่เราอ่านเล่มนี้
บางทีก็รู้สึกเหมือนร้านสะดวกซื้อแห่งนี้เป็นดิสโทเปียขนาดย่อมๆ เหมือนกันนะ
ถ้ามนุษย์ยุคก่อน .. ไม่ต้องมาก แค่ย้อนหลังไปสักร้อย สองร้อยปี
คงรู้สึกว่าคนยุคเรานี้เหมือนโรบอท
ใช้ชีวิตตามกฏเกณฑ์กำหนด ตามๆ กันไป ..
มีระเบียบหากไร้ชีวิตชีวา

การที่เคโกะใช้ชีวิตด้วยการเลียนแบบเพื่อนมนุษย์รอบตัวนั้น
สะท้อนภาพมนุษย์เราทุกคนในทุกวันนี้
เมื่อมาลองนึกดู บางทีเราเองก็เคย
ทำอย่างนั้นโดยไม่ตั้งใจ และไม่รู้ตัว
แต่กับเคโกะ เธอทำอย่างนั้นด้วยความตั้งใจ และใช้มันเป็นคู่มือในการดำรงชีวิต
เพื่ออยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคมเล็กๆ ของร้านสะดวกซื้อสไมล์มาร์ทที่เธอทำงานอยู่

ตอนที่เราอ่านและคิดถึงเรื่องนี้ .. ผู้เขียนกลับตีความไปลึกกว่านั้นอีก
โลกเราเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อร้อย สองร้อยปีก่อนแล้ว
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์แล้ว
มนุษย์เราอยู่ในโลกดิสโทเปียมาตลอด
หรือไม่อีกที นิยายดิสโทเปียก็ถูกเขียนขึ้นมาจากโลกแห่งความจริงนี่เอง

ในตอนจบของเรื่องนี้ เรานึกถึงเลอชาเตอร์ลิเย (Le Chatelier)
นักเคมีที่เราได้ยินชื่อบ่อยๆ เมื่อตอนที่เรียนสมดุลเคมี
.. ชีวิตที่สมดุล เริ่มถูกทำให้เสียสมดุล ..
มนุษย์เราก็คงไม่ต่างจากสารเคมี ..
ที่เมื่อเกิดการเสียสมดุลไป
เราก็จะพยามยามปรับตัวเพื่อเข้าสู่สมดุลครั้งใหม่ ..
เมื่อลอกเอาเปลือกทั้งหมดออก
มนุษย์เราอาจต้องการเพียงแค่อยู่ในบีกเกอร์สักใบ .. ที่สมดุลสำหรับตัวเอง

 

Comments are closed.

Post Navigation