146-1-%e0%b8%9e%e0%b8%b8%e0%b8%97%e0%b8%98%e0%b8%a8%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%aa%e0%b8%94%e0%b8%87%e0%b8%af

เรื่อง พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ
ผู้แต่ง วีรพร นิติประภา
ภาพปก นักรบ มูลมานัส
สำนักพิมพ์ มติชน
ราคา 340 บาท

พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ
เริ่มต้นเล่มด้วยคำนำสุดบรรเจิดของผู้เขียน
เป็นคำนำที่ไม่ได้เปิดเผยเนื้อเรื่องอะไรเลย
แต่พูดถึงอีกบางอย่างที่บ่งบอกถึงห้วงอารมณ์
ที่เราจะได้ประสบจากการอ่านหนังสือเล่มนี้

เรื่องเศร้าเล่าทุกข์ระทมในรักของครอบครัวอันประกอบไปด้วยห้าพี่น้อง
เมื่อยุคสงครามโลก สืบย้อนขึ้นไป และสืบทอดลงมา
แทรกประวัติศาสตร์ไทยควบประวัติศาสตร์จีนอย่างเบาบาง
แทรกส่วนเหนือจริงเข้ามาราวกับเป็นสัญลักษณ์
แต่เป็นสัญลักษณ์แทนอะไรบ้างก็ไม่รู้ .. ช่างมันเถอะ!

เวลาอ่านหนังสือบางเล่ม เราจะอ่านผ่านๆ เร็วๆ เก็บแต่ใจความสำคัญ
เพราะความสนุกมันอยู่ที่เนื้อเรื่อง โดยมีภาษาที่ลื่นไหลเป็นตัวถ่ายทอดเท่านั้น
แต่เวลาอ่านหนังสือของวีรพร เราอ่านทุกตัวอักษร
ความสุขเริ่มตั้งแต่การกำซาบจังหวะของคำที่ไพเราะ
การใช้คำเดิมที่เรียงร้อยขึ้นใหม่ เป็นภาษาเฉพาะของเธอคนเดียว

เมื่อตัวละครเกือบทั้งหมดในเรื่องล้วนแต่ไม่พูด หรือพูดน้อย
วิธีการบรรยายฉาก บรรยากาศ อวลไอทั้งปวง .. จึงเป็นพระเอก
เรื่องดำเนินไปด้วยถ้อยคำเพราะพริ้งเหล่านี้

วีรพรระบายเรื่องสีหม่น คลุมเครือ แทรกประวัติศาสตร์ตัดแปะ
มีบทอิโรติคที่ไม่โป๊เลย แต่อ่านจบแล้วได้แต่ทอดถอนใจ
แม้ในอิโรติคของวีรพรก็ว้าเหว่ เปลี่ยวเหงา
การดำเนินเรื่องมีพลังดูดดึงสูงมาก
ทำให้เราหลงลืมทุกสิ่ง
จมจ่อมอยู่แต่ในหนังสือปกดำเล่มนี้
จมจ่อมอยู่กับชะตากรรมของครอบครัวต้องคำสาป
เฝ้าดูความเศร้าของตัวละครผ่านไปทีละตัว ทีละบท ..
มืดดำ หดหู่ สิ้นหวัง ยอมจำนน

ไม่เฉพาะแต่ในเรื่องนี้ หากแต่เป็นทั้งหมดทั้งมวล
ตัวละครของวีรพรต้องคำสาปให้มีชีวิตไร้สุข
นิยายของวีรพรเรื่องที่สอง ยังคงเป็นโศกนาฏกรรม
ที่เหมือนหยิบจับเอาตัวเราใส่ลงในถังใบใหญ่ที่มีตัวละครต่างๆ ..
ดาว ยายศรี แม่ แมวกุหลาบดำ จงสว่าง เจริดศรี จิตรไสว ฯลฯ
แล้ววีรพรก็คลุกเคล้าคละคน
มันอวลอึน กลมกล่อมอยู่ในความมัวๆ

วีรพรพาตัวละครเข้าไปสัมผัสเหตุการณ์ผันผวนทางการเมืองยุคหลังสงคราม
อย่างผิวเผิน หากแต่ก็ใกล้ชิด
ไม่มีข้อเท็จจริง มีเพียงความทรงจำแหว่งวิ่นให้เราปะติดเอาเอง

ความทรงจำคือประวัติศาสตร์
และประวัติศาสตร์ก็คือความทรงจำ
เป็นเพียงจุดเล็กๆ บนจักรวาล ที่มีความหมายต่อเพียงคนที่จดจำ
และไร้ความหมายต่อคนอีกค่อนโลก

เรื่องราวชีวิตครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่ง ยิ่งเล็กจ้อยกว่านั้น
หากเราทุกคนก็ยังคงมีประวัติศาสตร์ของตนเอง

146-2-%e0%b8%9e%e0%b8%b8%e0%b8%97%e0%b8%98%e0%b8%a8%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%8a%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%aa%e0%b8%94%e0%b8%87%e0%b8%af

สุขทุกข์ที่แท้ในชั่วชีวิตมนุษย์มันปะปน
หักลบกลบหาร ถัวเฉลี่ยกันไปจนไม่เหลือผลลัพธ์
ให้ตัดสินได้ว่าทุกข์หรือสุขกันแน่
แต่ในนิยายไม่เป็นเช่นนั้น
มันคั้นรวมทุกทุกข์ถะถั่งถาโถมในคราเดียว
ทุกข์จนลืมสุข
หดหู่จนลืมหายใจ
หม่นดำเหมือนภาพปก
เหงา หดหู่ อึ้ง อึงอล
มีอะไรบางอย่างอึดอัดแน่นอยู่ภายใน
ขณะเดียวกันก็รู้สึกวิบโหวง
เหมือนร่างถูกดูดดึงเอาอะไรบางอย่างจากไปด้วย
ทั้งอัดแน่น ทั้งว่างเปล่า ในคราวเดียวกัน

จากไส้เดือนตาบอดฯ ที่ตัวเอกทำตัวเอง
ในพุทธศักราชอัสดงฯ ก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย
ที่มีทั้งฝ่ายทำตัวเอง ทำคนอื่น และกลายเป็นผู้ถูกกระทำ
อย่างน้อยก็มีอะไรให้ก่นด่าในความเลวทราม
มากกว่ารำคาญตัวละครที่มัวแต่หมองเศร้า
ไส้เดือนตาบอดฯ จบเรื่องด้วยความลืม
พุทธศักราชอัสดงฯ จบเรื่องด้วยความทรงจำอันไร้ตัวตน

Comments are closed.

Post Navigation