เรื่อง พัทยาและมาหยา
ผู้แต่ง ลาดิด (LADYS)
สำนักพิมพ์ แซลมอน
เลขมาตรฐานหนังสือ 9786162985959

แปลกใจนิดหน่อยที่พัทยาคือชื่อผู้หญิง
และแม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะเล่าเรื่องราวระหว่างขับรถ
เป็นการเดินทางไกลของคนสองคน
แต่ตลอดเส้นทางอันยาวไกลนั้นก็ไม่ได้เฉียดใกล้พัทยา ..
อย่างที่เราเผลอเข้าใจไปเอง ;P

ช่วงแรกของเล่ม เราเฉยๆ แฮะ
มันเป็นเล่มที่ว่าด้วยคนรักที่ไม่เปิดใจพูดกัน
ต่างคนต่างเก็บงำ และคิดไปเอง
เมื่อเปิดปากพูด ก็ไม่พูดความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง
ต่างบินเบือน .. อาจเพื่อให้มันดูดีขึ้น
แต่จริงๆ คือมันทำให้ไม่เข้าใจกันมากขึ้น
แล้วตะกอนก็ทับถมสะสมพอกพูน
ความรักมีอยู่จริงมั้ย .. ไม่แน่ใจ
แต่ความไม่เข้าใจท่วมท้นกองพะเนิน

อ่านแล้วก็หงุดหงิดขัดใจ
ว่าเมื่อไรตัวละครจะหันมาพูดกันจริงๆ พูดกันดีๆ สักที

อาจเป็นเพราะวิธีเขียนของลาดิดนั่นแหละ
ที่ทำให้เรื่องราวที่น่าอึดอัดนี้ สร้างความอึดอัดได้มากกว่าที่เป็นอยู่
ลาดิดเขียนเล่าเรื่องนี้ด้วยตัวอักษรต่อกันไปเป็นพืด
มีเว้นวรรคบ้าง แต่แทบจะไม่เว้นบรรทัด
ไม่มีจบบท ไม่มีย่อหน้าใหม่
(จริงๆ มีจบบท แต่สำหรับเรามันคือการจบพาร์ท)
อึดอัดอยู่ในรถแคบๆ ขังคนสองคนที่กำลังอยู่ในสถานะที่คลุมเครือ
รถขับเคลื่อนไปบนถนนสายยาว จนดูเหมือนว่าจะไม่มีจุดสิ้นสุด

ผู้เขียนเกลี่ยกลืนรอยต่อของอดีตและปัจจุบันเบลนด์เป็นเนื้อเดียว
บางทีก็กระโดดกลับไปกลับมาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
ชวนให้สงสัยว่าเหตุการณ์นั้นอยู่ตรงไหนในไทม์ไลน์ความสัมพันธ์
มีเส้นแบ่งเบลอๆ แต่มันไม่สำคัญ
เพราะมวลอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดต่างหากที่รวมเป็นหนึ่งเดียว

ผู้เขียนดันความอัดอั้นไปจนสุดหลอด
และปลดล็อกมันออกในตอนท้าย
หลงเหลือเป็นความเบาลงสำหรับคนอ่าน

พัทยาและมาหยา
เป็นหนังสือที่เหมือนกับลาดิดพาเราเข้าไปอยู่ –
ตรงกลางความสัมพันธ์ของคนสองคน
แล้วนั่งดู ร่วมเดินทาง .. อย่างไร้ตัวตน
รู้สึกร่วมไปหมดทุกอย่าง แต่ไร้ตัวตน ..
เป็นประสบการณ์ที่แปลกดี แต่ก็สนุกดี ^^
(ฉันใช้คำว่า “สนุก” กันสิ่งนี้!!)