เรื่อง ผุดเกิดมาลาร่ำ
ผู้แต่ง อารยา ราษฎร์จำเริญสุข
สำนักพิมพ์ มติชน
เลขมาตรฐานหนังสือ 9789740216285

เรื่องนี้ทั้งรักทั้งเกลียดทีเดียวเชียว
ยากจะตัดสินลงไปข้างใดข้างหนึ่ง

แรกอ่าน .. สำนวนชวนให้คิดถึงวีรพร
แต่เรากลับไม่ชอบ รู้สึกอ่านยากกว่า
เปิดหน้าแรกมา มีตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด
แต่เราอ่านวนไปวนมาบรรทัดละหลายรอบ
นึกว่าตัวเองอ่านตกหล่นไป .. ถ้อยคำไม่เป็นธรรมชาติ
มัวแต่อ่านสะดุดจนลืมรับสารที่ถูกสื่อมา
เป็นแรกพบที่ไม่ประทับใจ
และเราต้องใช้เวลาปรับตัวต่อมาอีกสักหน้าสองหน้า

เปลี่ยนวันอ่าน ในวันที่สมาธิดีๆ แล้วเริ่มใหม่
สำนวนแบบนี้ก็ให้อรรถรสไปอีกแบบ
บังคับตัวเองให้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรมากขึ้น
ถ้อยคำก็สละสลวยดีขึ้นตามกัน

จบร้อยหน้าแรก
เราเริ่มหลงใหลสำนวนภาษาที่ขัดหูขัดตาเมื่อคราแรกอ่าน
ภาษาไม่เป็นอุปสรรคอีกต่อไป

ผุดเกิดมาลาร่ำ เป็นการเล่าแบบเนื้อเรื่องครึ่งหนึ่ง ผู้เขียนครึ่งหนึ่ง
และบางที .. อาจมีผู้อ่านอีกบางเสี้ยวส่วน
เรื่องราวที่เป็นดังความหลังของผู้เขียน
พาเราย้อนกลับไปยังความหลังของเรา
วัยเยาว์ การโยกย้าย พ่อและแม่ในทรงจำ ฯลฯ
ความเชื่อมโยงเล็กน้อยค่อยสานต่อเรื่องราว
จากอดีตเคลื่อนไปข้างหน้า
จากวัยเด็ก .. ล่วงสู่วัยสาว .. สู่ร่วงโรย

หลายคาบครา
นวนิยายถูกแทรกด้วยเรื่องราวเชิงสัญลักษณ์
ซ้อนทับโลกจริงเข้ากับจินตนาการบรรเจิด
คล้ายชีวประวัติที่ผู้เขียนอยากบันทึกไว้ทั้งหมด
หากก็ยังอยากปกปิดบิดพลิ้วบางส่วน

สำนวนโดยทั้งเรื่องสลับไปสลับมาไม่สม่ำเสมอ
ภาษาตอนต้นประดิษฐ์เกินไป
ไม่เป็นธรรมชาติ ต่อเมื่อดำเนินมาถึงกลางเรื่อง
ภาษาเหล่านั้นจึงได้ลดทอนความพิลาศพิไลลง
ซึ่งมันดูจริงกว่า สัมผัสได้มากกว่าในตอนแรก
แต่ภาษาที่ว่านี้ ก็ไม่ได้คงที่แบบนั้นไปตลอด
ผู้เขียนสลับสำนวนไปมาระหว่างเล่าเรื่อง
ซึ่งเราจับนัยยะสำคัญระหว่างความแตกต่างนี้ไม่ได้

ในแบบอย่างของการเล่า
เราเกลียดช่วงเวลาของการทำแท้ง (ซึ่งไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า) ที่สุด
ผู้เขียนเชื่อมโยงการทำแท้งกับการทำลายล้างภาพจำฝังใจเมื่อวัยเด็ก
ความทุกข์ ความขาดรัก ความโหยหา ความถือดี ฯลฯ
เหตุการณ์เลวร้ายในบ้านไร้แม่
เป็นการเล่าเรื่องที่เราอยากรู้เรื่อง
หากเมื่อเล่าผนวกไปกับการทำแท้ง
เราทั้งอยากและไม่อยากอ่านไปพร้อมกัน

ในช่วงท้ายของเรื่อง ผู้เขียนผูกตัวละครเอาไว้กับความตาย
ระหว่างอ่าน เราทดลองสืบค้นทาง youtube
และพบว่าหลายชิ้นงานศิลปะที่ผู้เขียนเล่าถึง
เป็นชิ้นงานที่ผู้เขียนสร้างขึ้นจริง
ซึ่งพอได้ดูแบบเป็นภาพเคลื่อนไหว
มันสร้างความรู้สึกรุนแรงมากกว่าการอ่านเสียอีก
มันปะปนไปกับความตกใจว่า
หลายสิ่งไม่ได้เป็นเพียงจินตนาการ 
.. มันถูกสร้างขึ้นจริง ..
จินตนาการจากการอ่านของเราไปไม่ถึงเอาเสียเลย

เมื่ออ่านจนจบ เราพบว่า
ผุดเกิดมาลาร่ำ เป็นหนังสือที่ทำใจรักได้ยาก
มันมีหลายความรู้สึกปะปน

สิ่งที่ชอบสำหรับหนังสือเล่มนี้คือ
มันทำให้เราหวนคิดถึงวัยเด็กของตนเองด้วยเช่นกัน
ควบขนานไปกับเรื่องราวของผู้เขียน
เราทุกคนต่างก็มีเรื่องราวของตนเอง
ในตลอดห้วงช่วงชีวิต ..
อาจมีบางเหตุการณ์สอดคล้องเชื่อมโยงชวนให้นึกถึง
และนั้นเป็นส่วนที่ทำให้เราชอบมัน

 

Comments are closed.

Post Navigation