เรื่อง บุษบกใบไม้
ผู้แต่ง กฤษณา อโศกสิน
สำนักพิมพ์ รวมสาส์น
เลขมาตรฐานหนังสือ 9748673308

บุษบกใบไม้ เป็นเรื่องราวความรักระหว่างเจ้าหน้าที่ป่าไม้สายตงฉิน
กับลูกสาวอดีตเจ้าหน้าที่ป่าไม้สายคอรัปชั่น
ซึ่งจริงๆ แล้ว สามภพ พระเอกของเราก็ไม่ค่อยจะสนใจปีทอง นางเอกของเรื่องสักเท่าไรนักหรอก
ค่าที่ปีทองเป็นลูกคุณหนู แถมยังเป็นลูกสาวคนสุดท้องของครอบครัวร่ำรวย (จากการคอรัปชั่น)
เธอเติบโตขึ้นมาตามสไตล์ลูกคุณหนู เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
เรียนอะไรก็ไม่จบ กลวง เปลือก จนน่ารำคาญ

แต่แล้วความไร้แก่นสารที่พอกอยู่หนาแน่น
กลับค่อยๆ มีพัฒนาการดีขึ้นเมื่อปีทองได้พบกับสามภพ
เมื่อเธอได้ฟังเขาบ่น เขาวิจารณ์ตรงๆ
เขาซึ่งไม่ได้หลงใหลได้ปลื้มไปกับความสวยงาม ความร่ำรวยของตัวเอง
เธอเริ่มมีความคิดพิจารณาตัวเอง เริ่มรู้จักคิดมากขึ้นทีละน้อย
แต่พัฒนาการของปีทองก็เป็นไปอย่างช้ามาก
อ่านนานๆ ก็รำคาญความคิดของนางเอกอยู่เรื่อยๆ
จะว่าสมจริง เหมือนกับเป็นมนุษย์จริงๆ ก็อาจจะใช่ .. แต่อ่านไม่สนุกเอาเสียเลย
อ่านไปนานๆ เรื่องไม่ไปไหนสักที ก็ออกจะเบื่อๆ บ้างในช่วงต้นๆ
แต่แล้วในที่สุดปีทองก็เริ่มรู้จักความทุกข์ และเริ่มรู้จักตัวเอง
รู้ว่าตัวเองเป็นมนุษย์ที่ไร้ประโยชน์ ไร้ความอดทนเพียงใด

ฉากของเรื่องนี้ เกิดขึ้นสลับกันไปมาระหว่างที่กรุงเทพฯ บ้านของพระนาง
และที่เชียงราย อันเป็นสถานที่ทำงานของสามภพ
ซึ่งฉากที่เชียงราย ทำให้เราได้เห็นความยากลำบากของเจ้าหน้าที่ป่าไม้
ที่ต้องต่อสู้กับวัฏจักรแห่งความล้มเหลวที่น่าท้อแท้
สู้กับอิทธิพล ที่รู้ว่าอย่างไรก็แพ้ แต่ก็ไม่หยุดสู้ ไม่รู้ว่าเอากำลังใจมาจากไหน
ต้องมีศรัทธาแรงกล้าขนาดไหนเอาไว้คอยยึดเหนี่ยวจิตใจเช่นนี้
อ่านจนจบก็ยังเหนื่อยใจ
ไม่มีอะไรแม้แต่น้อยที่จะช่วยหลอกให้เราชุ่มชื่นหัวใจในฐานะที่เป็นนิยายประโลมโลก
นี่ขนาดนับย้อนไปเมื่อปี 2522 ป่าไม้บ้านเรายังหัวโล้นไปขนาดนี้
ไม่อยากจะนึกว่ามาจนถึงป่านนี้ มันจะโกร๋นเกรียนไปขนาดไหน
เหนื่อยใจทั้งกับนิยายและความจริงในปัจจุบัน

ถึง บุษบกใบไม้ จะพูดเรื่องที่น่าสนใจอย่างการทำงานของเจ้าหน้าที่ป่าไม้
เรื่องการต่อสู้กับผู้มีอิทธิพล .. แต่ก็มีหลายอย่างที่เราไม่ค่อยประทับใจหนังสือเล่มนี้เท่าที่ควร
เราว่ามันงั้นๆ เหมือนผู้เขียนเขียนให้เราสงสารคนตรง คนซื่อสัตย์
มากกว่าจะนับถือว่าความซื่อตรงว่ามีคุณค่า
อ่านแล้วไม่นึกอยากเป็นคนดี รู้สึกว่าโกงแล้วดีกว่า รวยกว่า
ผู้เขียนไม่ชวนให้รู้สึกว่าทำดีมันมีคุณค่าต่อจิตใจอย่างลึกซึ้ง
มันฉาบฉวย ผิวเผิน
คนที่ทำเลว ก็ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ไม่ทุกข์ทรมานในใจ
ยังคงมีความสุขกายสุขใจเป็นปกติสุขจนน่าเอาเยี่ยงอย่าง

เราอาจจะคิดไปเองนะ แต่เรารู้สึกว่าคำสอนของผู้เขียนในหนังสือ มันไม่จริงยังไงไม่รู้
เหมือนเอาคนรวยมาพูดเรื่องความจน
เอาคนขาวมาพูดเรื่องคนดำ อะไรทำนองนี้
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าพระเอกของเราจะตรงเป็นไม้บรรทัดอย่างที่ผู้เขียนบรรยาย
ก็ไม่ควรจะมีความสัมพันธไมตรีใดๆ ก็คู่แม่ลูกแม่ค้าไม้รายใหญ่ของจังหวัด
เส้นสายเจ้าหน้าที่ป่าไม้ หรือแม้แต่สัญชาตญาณน่าจะบอกได้บ้างว่าคู่นี่ไม่ซื่อแน่ๆ
แต่นี่กลับพาแขกไปรับเลี้ยงเขาเฉย แถมยังรับรองแขกของเขาที่บ้านพักในป่าบ่อยๆ

และอีกอย่างที่เราไม่ชอบคือ
ถึงแม้สามภพจะเป็นพระเอกแสนดี แต่ก็แสนดีตามขนบค่านิยมโบราณ
คือยังมีฉากสามภพซื้อบริการผู้หญิง แบบที่มีเหตุผลรองรับเข้าข้างหนาแน่น ไม่ผิด
ซึ่งเราอ่านแล้วก็จะตะหงิดๆ นิดหน่อย

โดยรวมๆ แล้ว หลายๆ อย่างทำให้เราไม่ประทับใจกับเล่มนี้มากเท่าที่คิดค่ะ
เสียดายนิดหน่อยนะ แต่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

Comments are closed.

Post Navigation