52 นิทานมืด

เรื่อง นิทานมืด
ผู้แต่ง โอตสึ อิจิ
ผู้แปล พรพิรุณ กิจสมเจตน์
สำนักพิมพ์ Talent 1
ราคา 290 บาท

เรื่องนี้มาแนวใหม่ค่ะ โอตสึเปลี่ยนแนวจากเรื่องสั้นมาเป็นนิยายยาวๆ กับเขาบ้างสักที
และคงเป็นเพราะแต่งเรื่องสั้นมานานจนชิน
พอมาแต่งนิยาย วิธีการเล่าเรื่องของโอตสึถึงมีรสชาติแต่งต่างไปจากนิยายทั่วไป
ลักษณะการเปลี่ยนพาร์ทของแต่ละตอนเป็นลักษณะที่เฉพาะตัว ดูมีเอกลักษณ์ดีค่ะ

โอตสึเปิดเรื่องนิทานมืดด้วยเรื่องของเจ้ากาพูดได้ตัวหนึ่ง
มันเป็นกาพิเศษที่พูดได้ จึงอยากใช้ความพิเศษนี้พูดคุยกับคนบ้าง
แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนยอมให้มันเข้าใกล้สักที
จนกระทั่งวันหนึ่ง มันแอบไปตีเนียน พูดคุยกับมนุษย์ตาบอดได้คนหนึ่ง

กาที่อยากพูด กับมนุษย์เด็กหญิงเหงาๆ คนหนึ่ง เป็นการจับคู่ที่ลงตัวดี พอดิบพอดี

ด้วยความที่เจอประสบการณ์ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับมนุษย์มามาก
เจ้ากาก็เลยไม่กล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมัน
มันปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองด้วยเรื่องเล่าตามแต่ที่มันจะคิดออก
ยิ่งได้พูดคุยกันนานวันเข้า มันก็เริ่มหลงรักเด็กหญิงคนนี้
มันเริ่มออกเสาะหาดวงตาที่เหมาะสม และขโมยมันมาให้เด็กหญิง
เมื่อเด็กหญิงสวมดวงตานั้น เธอก็เริ่มฝันเห็นเป็นภาพ
และภาพที่เธอเห็น ก็คือภาพจากเจ้าของดวงตานั่นเอง

+++

เรื่องสั้นตอนเปิดเรื่อง เป็นนิทานที่แต่งขึ้นโดยตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องค่ะ
เป็นการเปิดเรื่องที่ชวนติดตามจริงๆ ..

นามิฟื้นขึ้นในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เธอสูญเสียดวงตาข้างซ้ายไปพร้อมกับสูญเสียความทรงจำ และความสามารถรอบด้านของเธอด้วย
เธอได้เกิดใหม่กลายเป็นคนไม่เอาไหน เป็นที่ผิดหวังของครอบครัวและผองเพื่อน
ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเริ่มแย่ลง และเธอเริ่มกลายเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ
เธอถูกเปรียบเทียบกับนามิคนก่อน .. คนที่เธอไม่รู้จักเสมอๆ
และนั่นทำให้เธอรู้สึกแย่ลงทุกที

ไม่นานจากนั้น เธอก็ได้รับการผ่าตัดดวงตาอีกครั้ง
ดวงตาดวงใหม่นี่เองที่ช่วยให้เธออบอุ่นและไม่เดียวดาย
เป็นเหมือนเพื่อนที่คอยหล่อเลี้ยงจิตใจเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่
ความทรงจำใหม่ในอดีตเริ่มไหลเข้ามาทดแทนความทรงจำเก่าที่หายไป

มีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเอง อาจจะดีกว่าไม่มีความทรงจำใดๆ เลยก็ได้

โอตสึใช้มุกประมาณว่า ตัวละครเก็บความทรงจำเอาไว้ในดวงตาแทนหัวใจ
เมื่อดวงตาถูกเปลี่ยน ความทรงจำก็เปลี่ยน
เมื่อมีดวงตาใหม่ เจ้าของดวงตาใหม่จึงกลายเป็นอีกคน .. เป็นมุมมองที่แปลกดี
ถ้าเป็นละครไทย ถึงตัวละครที่ได้ดวงตาใหม่จะเห็นภาพหลอน แต่ตัวละครก็ยังคงเป็นตัวเอง
อาจจะรับได้ หรือรับไม่ได้กับภาพหลอนนั้น แล้วดำเนินเรื่องไป
แต่ไม่เคยมีสักครั้ง ที่ตัวละครจะยอมรับสภาพตัวตนใหม่ที่มากับดวงตานั้น

นามิในนามของตัวตนใหม่ พร้อมด้วยความทรงจำใหม่ที่ติดมากับดวงตาข้างนั้น
เธอเริ่มเสาะแสวงหาที่มาของมัน
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย และเป็นตัวเองมากกว่าที่ตัวเองเป็นเสียอีก

พล็อตหลายส่วน ยังคงความแหวะสมเป็นโอตสึ
ความซับซ้อนระหว่างเจ้าของดวงตาคนเก่ากับคนใหม่
ความซับซ้อนระหว่างคนร้ายเอง .. ตัวตนในมโน กับตัวตนที่แสดงออก
วิธีเล่าชวนติดตาม เฉลยปมปริศนาทำได้ดี สนุกตั้งแต่ต้นจนจบเลยค่ะ

ปล. สิ่งหนึ่งที่ขัดตาคือ หนังสือเล่มนี้พิมพ์คำว่า “ทิชชู” เป็น “ทิสชู” ตลอดทั้งเล่มเลย

Comments are closed.

Post Navigation